ความรวดเร็วของหนานอู๋เฮิ่นเร็วเสียจนกระทั่งแม้ใครก็ตามในสนามต่างก็ไม่ทันมองเห็นชัดนัก
เจียงหลีที่อยู่ห่างจากเขาไม่ไกลนัก รู้สึกถึงเพียงลมพัดผ่านใบหน้าไปเท่านั้น นางยังไม่ทันได้กะพริบตาก็รู้สึกถึงลมที่พัดผ่านมา
หนานอู๋เฮิ่นกลับมาแล้วลงมายังข้างๆ นางใหม่อีกครั้ง
แต่ที่แตกต่างกันก็คือตรงหน้าของพวกเขาปรากฏคนที่เ**่ยวเฉาร่วงโรยสองคนถูกโยนทิ้งที่พื้นร้องโหยหวนไม่หยุด
“อ่า! พวกเขาคือผู้ดูแลหอวินัย”
“หุบปาก!”
“เหตุใดพวกเขาถึงได้อ่อนแรงลงล่ะ”
“ชู่ว ไม่เห็นหรือว่าผู้เฒ่าอู๋หน้าถอดสีไปแล้ว”
“หรือว่าการตามฆ่าอาจจะเป็นเรื่องจริง”
“…”
การปรากฏตัวของสองคนทำให้อาจารย์และลูกศิษย์สำนักหลิงอู่เดือดพล่านขึ้นมา สีหน้าของอู๋เชียนแทบจะดูไม่ได้
เจียงหลีจ้องทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้น “ที่แท้พวกเจ้าก็คือผู้ดูแลสำนักหลิงอู่นี่เอง เช่นนั้นตัวตนของหลิงไซว่ดูเหมือนจะถูกเรียกออกมาแล้ว ข้าช่างมีหน้ามีตาเสียจริง คิดไม่ถึงว่าจะทำให้มีคนตามฆ่ามากมายถึงเพียงนี้”
คำพูดของนางทำให้ทั้งสองคนอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ในกลุ่มคน จิ่งเยี่ยมองไปที่สองคนนั้นด้วยสายตาเย็นชาและฉายแววอาฆาต
“หนานอู๋เฮิ่นเจ้าคิดจะทำอะไร” อู๋เชียนแผดเสียงใส่หนานอู๋เฮิ่นอย่างมิใคร่พอใจนัก
