เจียงหลีชะงัก ไม่ค่อยเข้าใจความหมายในคำถามของเขาสักเท่าไหร่
แต่หนานอู๋เฮิ่นกลับตอบคำถามขึ้นมาเอง “สถาบันไป๋หยวนไม่เพียงแต่ดำรงอยู่ในราชวงศ์โฮ่วจิ้นเท่านั้น อาจกล่าวได้ว่าทั้งดินแดนใต้แผ่นดินใหญ่นี้ ต่างก็มีสถาบันไป๋หยวนอยู่นับหลายแว่นแคว้น”
เจียงหลีนึกประหลาดใจ
นางคิดว่าหนานอู่เฮิ่นคงไม่พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยหรอกกระมัง
“เด็กน้อย พรสวรรค์ของเจ้ายอดเยี่ยม เกรงว่าในราชวงศ์โฮ่วจิ้นจะหาใครสักคนมาเปรียบเทียบกับเจ้าคงยาก ฉะนั้นสายตาของเจ้าควรจะมองการณ์ไกลกว่านี้และไม่จำกัดย่ำอยู่กับที่” หนานอู๋เฮิ่นกล่าวอย่างปลงตก
“เช่นนั้นข้าควรมองไปในทิศทางไหน” เจียงหลีหรี่สายตาถามเพื่อเป็นการหยั่งเชิง
ความทรงจำของร่างเดิมจำกัดอยู่ที่ดินแดนใต้หรือเรียกว่าราชวงศ์โฮ่วจิ้น นอกเหนือจากโลกใบนี้นางยังคงไม่รู้อะไรเลยจริงๆ
“ซีฮวง แดนตะวันตก” หนานอู๋เฮิ่นตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
ซีฮวง?
แดนตะวันตก!
เจียงหลีหรี่ตา ชื่อที่ไม่คุ้นเคยทำให้นางเกิดภวังค์อย่างไร้ขีดจำกัดภายในใจ “ทำไมถึงต้องเป็นซีฮวงหรือเจ้าคะ”
หนานอู๋เฮิ่นมองนางยิ้มๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เจ้าควรรู้ไว้สักนิดว่าสถาบันไป๋หยวนทั้งหมดต่างรับใช้อำนาจอิทธิพลบางอย่างในแดนตะวันตก เพื่อเลือกคนที่มีพรสวรรค์ให้แก่อำนาจนั้น เจ้าก็จะเข้าใจแล้ว”
ตูม!
ราวกับสมองของเจียงหลีถูกระเบิดก็มิปาน
