“ไม่ต้องขอบคุณเขา มันเป็นรางวัลที่เจ้าชนะพนันอยู่แล้ว” หนานอู๋เฮิ่นหัวเราะแล้วพูด
สีหน้าอู๋เชียนขุ่นมัวลง แววตามีความเกลียดชัง “พวกเจ้าก็ได้หนังสือทักษะการต่อสู้ไปแล้ว ยังไม่ไปอีก?” เขาอยากจะพูดกับหนานอู๋เฮิ่นมากว่า “ไสหัวไป!” แต่เขากลับไม่กล้า ความรู้สึกอึดอัดแบบนี้ แทบจะทำให้เป็นทรมานจนเป็นบ้า
“ช้าก่อน จุดประสงค์ของข้าที่มาที่นี่ เพิ่งจะสำเร็จเพียงแค่ครึ่งหนึ่ง จะไปได้อย่างไร” รอยยิ้มบนใบหน้าของหนานอู๋เฮิ่น ค่อยๆ เยือกเย็น
ถึงแม้ว่ายังยิ้มอยู่ แต่ความเยือกเย็นในแววตา ไม่ว่าใครก็มองออก
พวกคนที่สำนักหลิงอู่ เงียบสงบลง พวกเขารู้สึกถึงบรรยากาศที่จะเกิดเรื่องขึ้นในไม่ช้านี้ จิ่งเยี่ยที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คน สายตาจ้องมองที่เจียงหลีโดยตลอด เห็นด้วยตาตัวเองว่านางไม่เป็นอะไร เขาถึงจะหมดห่วงอย่างจริงๆ
เพียงแต่ว่าเขาไม่เคยสังเกตเห็น มู่ชิงเหยียนที่อยู่ไม่ไกลกลับสังเกตเห็นว่าเขาให้ความสนใจสาวชุดดำคนนั้นอยู่ตลอด
“ยังมีธุระอะไรอีก” อู๋เชียนถามด้วยสีหน้าไม่ดี
หนานอู๋เฮิ่นยิ้มตอบอย่างเยือกเย็น “เป็นธรรมดาที่จะมาทวงหนี้จากมือสังหาร”
มือสังหาร!
เหล่าอาจารย์ลูกศิษย์ของสำนักหลิงอู่ต่างตกใจเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
แต่ว่าคำพูดที่เขาจะพูด อู๋เชียนกลับเข้าใจแล้ว เรื่องนั้นได้ถูกเปิดเผยไปแล้ว เขากะพริบตาตอบด้วยเสียงแข็งว่า “ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
