ไอ้อาการบ้านี่ มาได้ถูกเวลาจริงๆ! เจียงหลีล้มลงกลับพื้น กัดฟันแล้วด่าในใจ
ตอนนี้เหมือนว่านางจะมีเหตุผลที่ดีในการเข้าพบลู่เจี้ยแล้ว!
“ยังไม่ไปรายงานนายน้อยอีก อาการข้ากำเริบแล้ว” เจียงหลีทนความเจ็บปวด เงยหน้าขึ้นมององครักษ์ที่อ้าปากค้าง
องครักษ์อึ้งไปครู่หนึ่ง หันตัวกลับเข้าไปในห้องของลู่เจี้ยตามคำสั่งของเจียงหลี
รอเขาจากไป เจียงหลีทุบกำปั้นลงกับพื้น ทำให้พื้นเกิดรอยแตก โรคที่ตกค้างอยู่นี้เมื่อไหร่จะหายขาดเสียที
ในขณะเดียวกัน เจียงหลีก็รู้สึกโชคดีนิดหนึ่ง ยังดีที่ตัวเองผสานได้สำเร็จเสียก่อน มิฉะนั้นต้องเจ็บปวดมากจนต้องลงไปกลิ้งในอาณาเขตหลิงอู่แน่
ยาแก้ปวดของนาง อยู่ด้านนอก!
ปวด!
ปวดฉิบหาย!
ในตอนที่เจียงหลีปวดจนหน้ามืด รู้สึกหนักหัวมาก บ่นว่าองครักษ์ทำไมถึงได้ชักช้าเช่นนี้ นำเอายาที่กลิ่นคุ้นเคยมา อยู่ข้างๆ นาง
ในสายตาของนาง แขนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะปรากฏขึ้น ศีรษะโดนเงาปกคลุม
เจียงหลีเงยหน้า มองไปตามแขนเสื้อ
ร่างที่สูงใหญ่ ผมดำคลุมไหล่ ผิวขาวดั่งหิมะ สองเท้าเปลือยเปล่า สง่างามไปเสียหมด เพียงแต่
เจียงหลีปวดมากจนใบหน้าเล็กๆ ม่วงและเต็มไปด้วยเหงื่อ ขมวดคิ้วครู่หนึ่ง สีหน้านางดูไม่ค่อยดี หน้าซีดมาก ป่วยจริงๆ หรือ
จ้องมองร่างเล็กๆ ที่ขดอยู่กับพื้น ลู่เจี้ยถอนหายใจโดยที่ไม่มีเสียง โค้งตัวลงมา ทั้งสองแขนสอดใต้ตัวนางแล้วอุ้มนางขึ้นมา
