“ท่านไม่ได้ใส่รองเท้า” จ้องมองใบหน้าที่สง่างามหาใครเปรียบได้ของเขา เจียงหลีเหมือนกับรู้สึกว่าความเจ็บปวดทุเลาลงแล้ว ปากเล็กๆ บ่นพึมพำ
“อืม” ลู่เจี้ยสบตากับนาง พูดอย่างสงบนิ่ง
เขาไม่มีทางบอกนาง ว่าหลังจากที่ได้ฟังรายงานและคำบรรยายขององครักษ์ เขาร้อนใจจนลืมใส่รองเท้า ลุกจากเตียงตรงมาหานางเลย
“……” เจียงหลีไม่รู้จะคุยอะไรต่อ
สองมือของนางกอดอยู่ที่คอของเขา พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ลู่เจี้ย ข้าปวดจังเลย”
ใบหน้าที่กล้ำกลืนฝืนทน อ้อนวอนด้วยสายตาพิศวาส ทำให้ลู่เจี้ยใจอ่อนเหมือนกับทราย ไม่มีความคิดที่จะปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย
ไม่ต้องกลัว ลู่เจี้ยพูดปลอบเบาๆ อุ้มนางแล้วหันกลับเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง เด็กผู้หญิงคนนี้ ต้องการอย่างนี้ไม่ใช่หรือ
เข้าห้องแล้ว ขึ้นเตียงแล้ว ลู่เจี้ยวางเจียงหลีลง แต่ว่ามือทั้งสองข้างของนางกลับยังดึงเสื้อของเขา กอดคอเขาอยู่ ไม่ยอมปล่อยมือ
“ลู่เจี้ย ปวดมากจริงๆ นะ ข้าอยากหายปวด” แววตาเจียงหลีเต็มไปด้วยความน้อยใจ ท่าทางแบบนั้นทำให้คนเห็นใจมาก
“เจ้าต้องการอะไร” ลู่เจี้ยก้มตัวลงมาถามนาง กลิ่นตัวของเขายังไม่พอทำให้นางหายปวดได้อีกหรือ
ต้องการอะไร
คำพูดนี้ของลู่เจี้ย เจียงหลีฟังแล้ว รู้สึกมีเสน่ห์ดึงดูดมาก
