เจ้าอ่อนแอเกินไป บอกเจ้ามากไปก็เปล่าประโยชน์ ตอนนี้ข้าบอกเจ้าได้เพียงเรื่องเดียว ข้ามาจากสามร้อยปีข้างหน้า และเจ้ามีเวลาเพียงสามร้อยปีในการฝึกฝนตัวเอง ถ้าหากสามร้อยปีต่อมาเจ้ายังอ่อนแออยู่ เจ้าก็จะล่มสลายไปพร้อมกับโลกทั้งใบ
มาจากสามร้อยปีข้างหน้า!
เจียงหลีหรี่ตาทันที
นี่นางได้พบกับการเกิดใหม่ขณะข้ามผ่านเวลา โชคไม่ดีจริงๆ นางได้กลืนกินวิญญาณสิงสู่ที่เกิดใหม่เข้าไปหรือ?
ไม่ๆๆ!
ประเด็นไม่ได้อยู่ที่วิญญาณอีกดวงมาจากไหน แต่เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นสามร้อยปีข้างหน้าที่นางบอก
ทันใดนั้น ดวงวิญญาณดวงนั้นก็จางลง
เจียงหลีพูดอย่างไว “เดี๋ยว ช้าก่อน! คุยกันให้รู้เรื่องก่อน!”
ในเมื่อถูกกำหนดมาเช่นนี้ เช่นนั้นก็แสดงว่าเจ้าเหมาะสมที่จะทำงานใหญ่นี้ให้สำเร็จมากกว่าข้า จงตั้งใจฝึกฝน หลังจากที่เจ้าแข็งแกร่งอย่างต่อเนื่อง ทั้งหมดก็จะถูกเปิดเผยต่อหน้าเจ้า ทำให้เจ้ารู้ภารกิจที่หนักอึ้งของตัวเอง และหน้าที่ของตัวเอง
หลังจากที่ดวงวิญญาณบอกเหตุผลสำคัญ ก็หลับไหลไป
“เดี๋ยวก่อน!” เจียงหลีร้องเสียงดัง ออกมาจากจิตใต้สำนึก ลืมตาตื่นขึ้นมา
เสียงฝีเท้าที่เบาๆ ดังมาจากข้างตัวนาง
เจียงหลีเพิ่งได้สติ ก็รู้สึกว่ามีเงาปกคลุมร่างกายของตัวเอง นางเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เจอกับใบหน้ายิ้มแย้มของหนานอู๋เฮิ่น
“คิดไม่ถึงเจ้าจะออกมาก่อนตั้งห้าวัน ดูท่าแล้ว เจ้าทำสำเร็จแล้ว” หนานอู๋เฮิ่นพูดด้วยรอยยิ้ม
