เจียงหลีกะพริบตาเล็กน้อย แล้วมองไปรอบๆ
นางยังอยู่ในเจดีย์หิน ในนี้คนน้อยลง คงจะก่อนหน้าที่นางออกจากมาจากอาณาเขตหลิงอู่ แล้วมีคนส่วนหนึ่งยังคงนั่งหลับตาเข้าฌานอยู่ น่าจะยังอยู่ในอาณาเขตหลิงอู่อยู่ หนึ่งในนั้นก็คือไป๋หลี่เฟิ่ง
เห็นเจียงหลีสีหน้าไม่ค่อยดี ในแววตาของหนานอู๋เฮิ่นเหมือนคิดอะไรอยู่ อมยิ้มแล้วพูดกับนางว่า “ตามข้ามาสิ”
เจียงหลีพยักหน้า แล้วยืนขึ้นเดินตามหนานอู๋เฮิ่นออกจากเจดีย์หินไป
พอเดินออกมา แสงแดดสาดส่องไปบนตัวของนาง ทำให้นางหรี่ตาเพราะไม่ชิน
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น” ทั้งสองคนเดินข้างกันไป หนานอู๋เฮิ่นถามขึ้นมา
เจียงหลีหยิบลูกศรดอกนั้นที่เหลืออยู่ออกมาจากเสื้อแล้วยื่นให้เขา “ในอาณาเขตหลิงอู่ข้าถูกคนของสำนักหลิงอู่ไล่ฆ่า ยิงลูกศรออกไปสองดอก แต่กลับไม่มีเสียงอะไรเลย”
หนานอู๋เฮิ่นหรี่ตาทันที สีหน้าจริงจังขึ้นมา
คำพูดของเจียงหลีมีอะไรไม่ชอบมาพากล ทำให้คนคิดดูแล้วก็น่ากลัวจริงๆ สำนักหลิงอู่จะไล่ฆ่าเจียงหลี ลูกศรของนางก็มีคนทำให้ใช้การไม่ได้
ลูกศรทั้งหมดเป็นของสถาบันไป๋หยวน โดยปกติแล้วสถาบันไป๋หยวนไม่มีทางสมคบคิดกับคนของสำนักหลิงอู่ เพื่อทำร้ายนักเรียนของตัวเอง เช่นนั้นก็เหลือความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง ไม่ลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวนถูกสำนักหลิงอู่ซื้อตัวไป ก็ต้องมีคนของสำนักหลิงอู่ซ่อนตัวอยู่ในสถาบันไป๋หยวน
