“เรื่องนี้ข้าจะสืบสวนให้ถึงที่สุด จะหาคำอธิบายมาให้เจ้าจนได้” หนานอู๋เฮิ่นกำลูกศรดอกนั้นไว้แน่น พูดกับเจียงหลีอย่างจริงจัง
นางเป็นนักเรียนที่เขาพาเข้ามาด้วยตัวเอง จะให้ถูกคนอื่นรังแกได้อย่างไรกัน
ถ้าหากว่าเป็นการต่อสู้ที่ตรงไปตรงมาแล้วเจียงหลีแพ้ เขาไม่ว่าอะไรเลยสักคำ แต่ว่าใช้วิธีสกปรกๆ แบบนี้มาลอบกัดลับหลัง ก็ต้องถามหนานอู๋เฮิ่นดูว่าจะยอมรับได้ไหม!
จ้องมองหนานอู๋เฮิ่นที่แววตาดุดันขึ้นมาทันที เจียงหลีพยักหน้า
“เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ วันรุ่งขึ้นตามข้าไปสำนักหลิงอู่” หนานอู๋เฮิ่นยิ้มเยาะ
เจียงหลีเลิกคิ้ว รู้สึกว่าสีหน้านี้ของหนานอู๋เฮิ่นมีอะไรแอบแฝง!
……
ลาหนานอู๋เฮิ่นแล้ว เจียงหลีเพิ่งเดินออกมาจากสถาบันไป๋หยวน ก็เห็นรถม้าของตระกูลอ๋องลู่มารออยู่ด้านนอกแล้ว เหมือนกับคาดการณ์ไว้แล้วว่านางจะกลับมาวันนี้
คาดการณ์แม่นอย่างกับเทพเจ้า เจียงหลีเลิกคิ้ว พูดในใจ
“หลียาโถ่ว!”
บนรถม้า ลู่เสวียนกระโดดออกมา กวักมือเรียกเจียงหลีด้วยความดีใจ และในเวลานั้นเจียงหลีเพิ่งจะสังเกตเห็นคนที่ยืนคุ้มกันอยู่ข้างๆ ก็คือลู่จ้าน
คงมารับมาส่งลู่เสวียนแหละ! เจียงหลีคิดออกในใจ นางรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้มีหน้ามีตาขนาดที่ลู่จ้านจะเอารถม้ามารับด้วยตัวเอง
ความน่าจะเป็นเพียงอย่างเดียวก็คือมารับเจ้าหนุ่มลู่เสวียนคนนี้ ก็เลยมารับนางไปด้วย
