“เป็นอย่างไร เจ้าทำสำเร็จไหม หลอมรวมเข้ากับวิญญาณยุทธ์อะไรหรือ ตอนนี้เป็นหลิงเจี้ยงขั้นหนึ่งแล้วใช่ไหม” ลู่เสวียนวิ่งไปตรงหน้าเจียงหลี รัวถามด้วยความตื่นเต้น
ท่าทีที่กระโดดโลดเต้นของเขานั้น เหมือนกับว่าเป็นตัวเขาเองที่ได้เลื่อนขั้น
“อะแฮ่ม หลิงเจี้ยงขั้นสอง” เจียงหลีกระแอมเบาๆ อย่างเขินอาย แก้ไขคำคาดเดาของลู่เสวียน
“……”
ลู่เสวียนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วถึงจะตอบโต้กลับ ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ “หลียาโถ่วเก่งมากนะ!”
เทียบกับความตื่นเต้นของลู่เสวียน เจียงหลีสงบกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เรื่องราวที่นางเก็บซ่อนไว้ในใจ มีมากมายจริงๆ นางออกมาจากอาณาเขตหลิงอู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้เจียงเฮ่าเป็นอย่างไรบ้าง นางสามารถหลอมรวมเข้ากับเสวียนกังกุย อาศัยดวงวิญญาณดวงนั้น ในตอนที่นางหลอมรวม เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง แล้วก็ดวงวิญญาณที่มาจากสามร้อยปีข้างหน้า ได้พูดถึงเรื่องโลกล่มสลาย แท้จริงแล้วมันเป็นอย่างไรกันแน่
สามร้อยปี!
สามร้อยปีดูเหมือนนานมาก แต่ว่าสำหรับคนที่ฝึกฝนพลัง แค่ดีดนิ้วก็หมดเวลาแล้ว
“หลียาโถ่ว พวกเรากลับกันเถอะ เห็นลู่จ้านบอกว่าพี่ชายข้าป่วยอีกแล้ว” หลังจากที่ลู่เสวียนหายตื่นเต้น ถึงจะพูดกับเจียงหลี
ลู่เจี้ยอาการกำเริบอีกแล้วหรือ
เจียงหลีมองลู่จ้านอย่างประหลาดใจ แต่ลู่จ้านกลับหลีกเลี่ยงสายตาที่สงสัยอย่างชาญฉลาด
“ไปกันเถอะ” เจียงหลีไม่ลังเล ขึ้นรถม้าไปกับลู่เสวียน
……
