เขารู้ว่าถ้าหากมีคนรู้ว่าวิญญาณยุทธ์ตนที่สองของเจียงหลีคือเสวียนกังกุย คนที่ฆ่าไปวันนี้จะตามมาล้างแค้น
ตระกูลลู่ไม่กลัว แต่ว่าต้องรับรองความปลอดภัยของเจียงหลีว่าจะไม่ถูกลอบทำร้าย
ดังนั้น ก่อนที่นางจะปกป้องตัวเองได้ ปิดข่าวเป็นเรื่องสำคัญ
“เหอะๆ” เสียงไอที่กลั้นไว้ กลั้นไม่อยู่ไอออกมา
ลู่จ้านตกใจ เห็นเลือดไหลออกมาจากใต้หมวกลงเสื้อคลุม เห็นได้ชัดว่าไหลออกมามุมปากของลู่เจี้ย
“นายน้อย!”
“กลับไปเถอะ” ลู่เจี้ยพูดขึ้น เหมือนกับว่าไม่สนเลยสักนิดว่าร่างกายของตัวเองเป็นอย่างไร
ลู่จ้านรีบพยักหน้า กลับไปสภาพปกติดีที่สุด
“แล้วเขาล่ะ” ลู่จ้านมองเจียงเฮ่าที่สลบอยู่และบาดเจ็บอย่างสาหัส
ลู่จ้านมองไปที่เจียงเฮ่า “คิดไม่ถึงว่าเจียงเฮ่าจะปกปิดตัวตน ซ่อนตัวอยู่ในสำนักหลิงอู่เพื่อหาโอกาสแก้แค้น เขาก็ถือว่าจริงใจกับเจียงหลี เจ้าก็หาที่ที่ปลอดภัยสักที่ให้เขา หลังจากเขาตื่นขึ้นมา ก็ให้ออกไปเอง อาณาเขตหลิงอู่ก็เป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่ง ถ้าไม่ตายในนี้ ก็ไม่เป็นอะไร”
“ขอรับ นายน้อย” ลู่จ้านรับคำสั่งของลู่เจี้ย พาเจียงเฮ่าจากไป
หลังจากที่เขาไป ลู่เจี้ยที่ตาจะปิด มองหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่ ยื่นนิ้วออกมา แตะที่หว่างคิ้วนางเบาๆ ทีหนึ่ง แสงสว่างออกมาจากนิ้ว ทำให้ร่างกายของเจียงหลีเลือนรางแล้วค่อยๆ หายไปจากอาณาเขตหลิงอู่
