ข้าจะใช้โอกาสนี้ ผสานเข้ากับเสวียนกังกุย ถ้าหากว่าข้าทำแบบนี้ ในตอนแรกเริ่ม พวกเขาจะไม่ลงมือแน่นอน ทำเพียงแค่รอให้ข้าถูกเสวียนกังกุยฆ่าตาย ข้าจะได้ช่วงเวลาตรงนี้โดยไม่ต้องสงสัย แต่ถ้าหากการผสานของข้ามีแนวโน้มจะสำเร็จ พวกเขาจะทนไม่ไหวลงมือกับข้าอย่าแน่นอน เพื่อขัดขว้างข้าผสานเข้ากับเสวียนกังกุย ถึงตอนนั้นก็ต้องพึ่งท่านพี่แล้ว พยายามช่วยถ่วงเวลาให้ข้าให้ได้นานที่สุด ถ้าหากว่าไม่ไหว ก็ถอย!
นี่คือแผนการของเจียงหลี
…
ในหนองน้ำ แสงสีทองของเนตรญาณที่เจิดจ้า เปลี่ยนเป็นอักษรลึกลับ ปกคลุมไปทั่วทั้งตัวเสวียนกังกุย
บนหลังของมันมีเงาดำเล็กๆ อยู่
เจียงหลีอยู่ท่ามกลางรอยแตกบนหลังของมัน รอบๆ กระดองราวกับยอดเขาแหลมคมที่ตั้งตรง
โฮกกกกก
เสวียนกังกุยคำรามด้วยความโกรธ โยกไปโยกมาอย่างสุดพลัง ต้องการจะให้เงาดำบนหลังของมันกระเด็นออกไป ต้านทานพลังที่ถูกดูดเข้าไปในเนตรญาณ
“คนเลว! ออกไป! ข้าจะเหยียบเจ้าให้ตาย!” เสียงหญิงสาวที่อ่อนโยนและดูงี่เง่าดังขึ้นมาอีกครั้ง
ครั้งนี้ มันพูดกับเจียงหลีคนเดียว
เจียงหลีเกาะหลังมันไว้แน่น ยิ้มมุมปาก แววตาแวววาวเป็นพิเศษ “เจ้าก็เลิกขัดขืนได้แล้ว ผสานเข้ากับเนตรญาณที่สองของข้าเสียดีๆ ข้าให้สัญญาว่ามากับข้าจะไม่มีทางทำให้เจ้าเสียศักดิ์ศรีเด็ดขาด”
“ไม่ไป! ไม่ไป! จะนอน! จะนอน!” เสวียนกุงกัยโยกหัวที่ใหญ่มหึมา โยกไปที่ไหนก็มีลมพัดรุนแรง
