ผู้คนที่โจมตี ตอนนี้หยุดโจมตีโดยไม่ได้นัดหมาย ถอยหลังไปหนึ่งก้าว เหมือนดูเรื่องสนุกๆ อยู่ รอให้เจียงหลีตายนั่นเอง
คำตอบของเสวียนกังกุย ทำให้เจียงหลีกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
ถึงแม้ว่าจะไม่ตรงกับคำตอบที่อยากได้ แต่กลับรู้สึกว่าเสวียนกังกุยตัวนี้น่ารักจัง!
“เจ้าเต่าเชื่อฟังนะ ไปกับข้า! มิฉะนั้นคนเลวพวกนี้จะทำร้ายเจ้า!” น้ำเสียงของเจียงหลี ราวกับพ่อค้าที่ลักพาตัวหญิงสาวอย่างไรอย่างนั้น
โชคดีที่แม้เสียงของนางไม่ดัง แต่เสวียนกังกุยก็ได้ยิน มิฉะนั้นเกรงว่าคนข้างล่างที่ได้ยินคำเกลี้ยกล่อมของนางจะไม่รอจนถึงตอนที่เสวียนกังกุยฆ่านาง
“ไม่ฟังๆ! พวกเขาไม่มีน้ำยาทำอะไรข้า!” เสวียนกังกุยยังคงไม่ยอม
เวลาไม่คอยใคร เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย
ถ้าหากเสวียนกังกุยยอมให้ความร่วมมือ จะก็สามารถเพิ่มความเร็วในการผสานได้ แต่ว่าตอนนี้เห็นได้ชัดว่านางเหลือเวลาไม่มากพอให้หลอกล่อ……อ้อ ไม่สิ เวลาเกลี้ยกล่อม!
ใช้ไม้อ่อนไม่ได้ ก็ต้องใช้ไม้แข็งแล้ว! พอเจียงหลีกัดฟัน แววตาก็เปลี่ยนเป็นดุดัน
“เช่นนั้นก็ขอโทษด้วยนะเจ้าเต่า! ยอมเสียเถอะ!” เจียงหลีตะโกนเสียงดัง ฝ่ามือวางอยู่บนหลังของเสวียนกังกุย พลังวิญญาณที่ออกมาจากกลางฝ่ามือ เข้าไปในร่างกายของเสวียนกังกุยไม่หยุด
พลังวิญญาณที่โปร่งใสราวกับลมพายุ หลังจากที่ถูกเจียงหลีดูดมาแล้วแล้วปล่อยใส่ร่างกายของเสวียนกังกุย เนตรญาณที่ปกคลุมเสวียนกังกุยก็ชัดเจนขึ้น ส่องสว่างขึ้นมา
