“มุทะลุเสียจริง! ถ้าหากวิญญาณยุทธ์เสวียนกังกุยผสานได้ง่ายขนาดนั้น พวกเราทุกคนก็ทำไปแล้ว จะรอให้ถึงเด็กผู้หญิงอย่างนางได้อย่างไรกัน”
“ความผิดพลาดที่โง่เขลา ตายไปก็ไม่เสียดาย”
“……”
เนตรญาณของเจียงหลีดูท่าใกล้จะแตกสลาย ทุกคนก็คิดว่าการผสานของนางต้องล้มเหลวแน่นอน ถึงเวลานางต้องถูกเสวียนกังกุยจัดการไม่เหลือซาก และด้วยความที่เสวียนกังกุยถูกบังคับให้ผสาน ส่งผลให้พลังชีวิตได้รับความเสียหายมาก ตอนนี้ก็เป็นโอกาสของพวกเขาแล้ว
แม้กระทั่งตอนนี้พวกเขาหวังว่าให้คนโง่เขลาที่มาใหม่ ทำให้เสวียนกังกุยอ่อนแรงลงเหมือนกับเจียงหลี
ความเย็นชา พูดถากถาง หัวเราะเยาะเย้ย ……
อารมณ์เหล่านี้ล้วนแต่ปรากฏอยู่บนหน้าของคนที่เข้าร่วมการแย่งชิงก่อนหน้านี้
แต่ทว่าเจียงหลีกลับไม่สนใจถึงการมีอยู่ของพวกเขา อดทนต่อความรู้สึกเจ็บปวดที่วิญญาณจะแหลกสลาย กัดฟันปล่อยพลังต่อ เสวียนกังกุย! ข้าต้องได้ครอบครองเจ้า!
ตอนนี้ไม่มีใครได้เห็นถึงความแน่วแน่ในสายตาของนาง ยิ่งไม่มีใครรู้ว่าความแน่วแน่ของนางทำให้คนตะลึงได้ขนาดไหน
“ใกล้จะแพ้แล้วสินะ”
“อืม แสงของเนตรญาณใกล้จะรักษาไว้ไม่อยู่แล้ว”
“ใกล้ได้เวลาแล้ว พวกเราก็ควรลงมือได้แล้ว”
“ฮาๆๆ ยังมีใครอยากจะลองหลอมรวมเข้ากับเสวียนกังกุยอีกไหม พวกเรารอได้”
“……”
คำพูดเหน็บแนม เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
