ในอาณาเขตหลิงอู่ สถานที่ที่เป็นหนองน้ำ
ที่นี่ไม่มีต้นไม้ใบหญ้า มีเพียงดินโคลนที่เหม็นเน่า แล้วก็ซากกระดูก
บนฟ้าร่างคนคนหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วลงมาอยู่ที่ใดสักที่หนึ่งในหนองน้ำ ตรงไปยังก้อนหินที่บุ๋มลงไป “นายน้อย!”
ได้ยินเสียงของเขาเรียกด้วยความเป็นกังวล ถึงสังเกตที่เงาของก้อนหินที่บุ๋มลงไปก้อนนั้น มีเงาคนที่มืดครึ้มอยู่ ถูกความมืดมนปกคลุม นั่งอยู่ท่ามกลางดินโคลน
แค่กๆ ร่างคนไอด้วยความกลุ้มใจ ทำให้เขากังวลขึ้นมาทันที
“นายน้อย ข้าน้อยมาช้า ได้โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย!” ลู่จ้านคุกเข่าลงต่อหน้าเขา สีหน้าดูมีความรับผิดชอบ
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง” น้ำเสียงของลู่เจี้ยยิ่งไม่มีอะไร
ลู่จ้านเงยหน้าขึ้นมา พูดขอร้อง “นายน้อย พวกเราออกไปกันเถอะ! ร่างกายของท่านจะแย่!”
“……” ริมฝีปากทั้งสองข้างของลู่จ้านเม้มแน่น เกิดความรู้สึกสับสน ร่างกายของนายน้อยเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะเป็นห่วงความปลอดภัยของเจียงหลีอีก
“ตอนที่ข้าไปถึง มีคนช่วยนางไปแล้ว หลิงไซว่คนนั้นที่ตามฆ่านาง ก็ถูกข้ากำจัดออกจากอาณาเขตหลิงอู่ไปแล้ว” ลู่จ้านพูดออกมาประโยคหนึ่งอย่างเรียบง่าย
ได้ยินว่ามีคนช่วยเจียงหลีไว้แล้ว ลู่เจี้ยถึงโล่งอก “ก็ดี”
เดิมทีเขาจะไปตามหาเจียงหลีด้วย แต่ว่าตามหาได้ไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ถึงลมปราณของเสวียนกังกุย
ลมปราณนั้นอ่อนมาก เหมือนกับว่าปล่อยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจในตอนที่เสวียนกังกุยพลิกตัว
