ทั้งสองเดินทางต่อในอาณาเขตหลิงอู่ ตั้งแต่หลังจากที่เจียงเฮ่าปรากฏตัว เจียงหลีก็ไม่มีโอกาสได้ลงมือทำอะไรเลย
ถึงอย่างไรเมื่อเจอกับอันตราย หรือเจอกับวิญญาณยุทธ์ เจียงเฮ่าก็จะให้นางหลบอยู่ด้านหลัง
ตอนที่เจอกับคนอื่น ลมปราณที่เจียงเฮ่าปล่อยออกมา ก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง เพียงแต่ว่าเจียงหลีและเจียงเฮ่าเข้าใจในจุดนี้ดี นั้นก็เพราะว่าไม่มีประโยชน์ในการปะทะกัน
“ได้ยินรึยัง ลมปราณของเสวียนกังกุยปรากฏอยู่ที่หนองน้ำเป่ยยวน”
“ได้ยินแล้ว ข้าก็กำลังจะไปเหมือนกัน”
“แต่เสวียนกังกุยเป็นวิญญาณยุทธ์ขั้นหนึ่ง ไม่ได้เจอกันได้ง่ายๆ แล้วยิ่งทำให้เชื่อง”
“โธ่ ข้าไม่ได้ดวงดีแบบนั้นแน่นอน แต่ไปดูหน่อยก็ดี”
“เช่นนั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ”
“ได้!”
“……”
สองคนนั้นที่เดินผ่านหน้าเจียงเฮ่ากับเจียงหลีไป เรื่องที่พูดดึงดูดความสนใจของพวกเขา
เสวียนกังกุย?
เจียงเฮ่าพุ่งไปขวางข้างหน้าสองคนนั้นก่อนที่เจียงหลีจะขยับ
“เจ้าเป็นใคร”
การปรากฏตัวของเจียงเฮ่า ทำให้ทั้งสองคนระวังตัวทันที
“ไม่ต้องห่วง ข้าแค่มีเรื่องอยากจะถามท่านทั้งสองเสียหน่อย” เจียงเฮ่าพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยน
เห็นเจียงเฮ่าไปแล้ว เจียงหลีก็เลยอยู่ที่เดิมไม่ขยับ
ครู่หนึ่ง เจียงเฮ่าบอกลากับสองคนนั้น ก้าวย่างเท้าอย่างเร็วกลับมาอยู่ข้างๆ เจียงหลี “อาหลี! เป็นข่าวคราวเรื่องเสวียนกังกุยจริงๆ ด้วย”
