เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ก็ยังไม่เจอรึ วิญญาณยุทธ์เสวียนกังกุยอยู่ที่ไหนกันแน่”
“อย่ารีบร้อนไปอาหลี พี่จะช่วยเจ้าหาเสวียนกังกุยจนเจอ” เจียงเฮ่ารีบพูดขึ้นมา
ตอนนี้เขาเพียงแต่เปลี่ยนหน้ากลับเป็นหน้าของจิ่งเยี่ย ยังสวมหน้ากากโลหะนั้นอีก ปิดบังใบหน้าของตนทั้งหมด กลัวแต่ว่าจะเจอเข้ากับคนของสถาบันไป๋หยวนหรือคนของสำนักหลิงอู่ ก็จะถูกจำได้
ก่อนที่ความแค้นของตระกูลเจียงจะได้รับการสะสาง เขาไม่สามารถเปิดเผยตัวตนที่จะพัวพันกับเจียงหลีได้
“แต่ว่าอาณาเขตหลิงอู่ใหญ่ขนาดนี้ เวลาที่พวกเราอยู่ในนี้มีจำกัด ถ้าหากว่าไม่มีข่าวคราวของเสวียนกังกุย กลัวว่าครั้งนี้จะกลับไปมือเปล่า” เจียงหลีขมวดคิ้ว
ก่อนที่จะเข้าสู่อาณาเขตหลิงอู่ นางไม่คิดว่าจะหาวิญญาณยุทธ์ที่เหมาะกับนางได้นั้น จะยากขนาดนี้
แต่ว่าพอคิดดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติ
คนอื่นเข้ามา ส่วนมากที่เจอก็ไม่ธรรมดา สามารถทำให้วิญญาณยุทธ์เชื่องและผสานเข้ากันได้ แต่นางมาหาแบบมีเป้าหมายโดยเฉพาะ ก็เป็นธรรมดาที่จะหายากมาก
“ไม่เป็นไร ถ้าหากครั้งนี้หาไม่เจอ อีกไม่กี่วัน เดี๋ยวพี่เข้ามาช่วยเจ้าหาอีก!” เจียงเฮ่าปลอบ
คำพูดของเขาทำเจียงหลีขำ ความรักที่เจียงเฮ่ามีให้น้องสาวคนนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
เพียงแต่ว่า
แววตาของเจียงหลีเปล่งประกาย พูดอย่างแน่วแน่ว่า “ข้าเชื่อว่าข้าต้องหามันเจอ!”
“พวกเราไปดูที่อื่นกันเถอะ” เจียงเฮ่าพูด
