ถึงอย่างไร ตอนนี้นางก็เป็นลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวน ยิ่งไปกว่านั้นเข้ามาที่นี่เพราะผ่านสถาบันไป๋หยวน
ดังนั้น ในตอนที่นางยิงลูกศรออกไป กลับพบว่าลูกศรได้ยิงออกไปแล้ว แต่กลับเงียบเชียบ เจียงหลีสีหน้าเปลี่ยนไป แล้วรีบควักลูกศรที่เหลืออกมา นางยิงออกไปอีกหนึ่งดอก
ครั้งนี้ ก็ยังคงไม่มีเสียงอะไรเหมือนเดิม เดิมทีก็ไม่มีวิธีขอความช่วยเหลือจากคนสถาบันไป๋หยวนที่อยู่รอบๆ
ใบหน้าเล็กๆ ของเจียงหลีเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง สีหน้าดูไม่ค่อยดี นางกลอกตาไปมา ใบหน้าที่เคร่งขรึมนั้น ยากจะคาดเดาได้ว่านางรู้สึกอย่างไร
ลูกศรดอกสุดท้าย นางไม่ได้ยิงอีกครั้ง แต่เก็บกลับเข้าไป
ลูกศร ล้วนแต่ถูกแจกจ่ายโดยศิษย์ปัจจุบันของสถาบันไป๋หยวน นางจำได้ว่าผู้ชายที่แจกลูกศรให้นางที่เจดีย์หิน เป็นคนที่หน้าตาธรรมดาๆ ไม่ได้มีอะไรดึงดูดให้คนสนใจ ตอนที่แจกลูกศรเหล่านี้ให้นาง ก็ไม่ได้ดูมีอะไรผิดปกติ
เป็นแผนการที่น่าสงสัยจริงๆ! เจียงหลีหัวเราะในใจ
อ้ากกก เสียงที่น่าเวทนาดังขึ้น
หลิงเจี้ยงทั้งสองที่ตามไล่ฆ่านั้น มีคนหนึ่งหลบไม่ทัน ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาถูกเลี่ยเทียนโจมตีเสียยับเยิน
แต่ยังไม่ทันรอให้เจียงหลีดูเขาชัดๆ หลิงไซว่คนนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าเจียงหลีแล้ว
……
“ลมปราณของเลี่ยเทียนซื่อ!”
ตรงที่เจียงหลีอยู่นั้นไกลมาก ลู่เจี้ยที่พาดเสื้อคลุมสีดำไว้บนบ่า แล้วก็หยุดลงทันที หันกลับไปมองทางนั้น
