เขาเป็นเนี่ยนจง พลังแข็งแกร่งมาก ยิ่งเป็นลมปราณของเลี่ยเทียนซื่อก็คุ้นเคยเป็นอย่างมาก
หลังจากที่ระเบิดทักษะพรสวรรค์ซ้ำกันหกครั้ง เกือบจะทำให้ลมปราณของเลี่ยเทียนซื่อกระจายไปทั่วอาณาเขตหลิงอู่ เพราะระยะห่างของการแผ่กระจายลมปราณ จึงเบาบางมากๆ แต่ลู่เจี้ยก็ยังคงรับรู้ได้
“เกิดเรื่องกับหลีเอ๋อร์แล้ว! มีคนลงมือกับหลีเอ๋อร์!” ครู่เดียวน้ำเสียงของลู่เจี้ยก็เย็นชาขึ้นมา
“ลู่จ้าน” ลู่เจี้ยเรียก
ลู่เจี้ยเดินไปถึงตรงหน้าของลู่จ้าน เดินกลับมาในทันที “นายน้อย”
“หลีเอ๋อร์เกิดเรื่องอยู่ทางนั้น เจ้ารีบไป ถ้าหากใครกล้าทำร้ายนาง ตายสถานเดียว!” ในน้ำเสียงของลู่เจี้ยแฝงไปด้วยความดุดันและจิตสังหาร
ลู่จ้านตกใจ แต่มองลู่เจี้ยด้วยความเป็นห่วง “นายน้อย ข้าน้อยไปแล้ว ท่านจะทำอย่างไร” ร่างกายของเนี่ยนซืออ่อนแอมาก ยิ่งไปกว่านั้นเป็นนายน้อยของเขา ถ้าหากว่าเจอกับคนอื่น หรือว่าวิญญาณยุทธ์ ถึงแม้ว่าลู่เจี้ยจะเป็นเนี่ยนจงก็น่าจะไม่ไหว
“ไม่จำเป็นต้องสนใจข้า รีบไป ถ้าหากว่าหลีเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว เจ้าต้องรับผิดชอบ!” ลู่เจี้ยพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน
ลู่จ้านตาจ้องมอง กัดฟันแล้วหันตัวไปปลดปล่อยพลังวิญญาณ ชั่วพริบตาเดียวก็หายไปจากตรงหน้าลู่เจี้ย
ลู่เจี้ยเงยหน้าขึ้นมา ใต้หมวกของชุดคลุม เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ เพียงแต่ว่าตอนนี้ใบหน้าของเขาซีดมาก แม้แต่ริมฝีปากก็ซีดขาว
หลีเอ๋อร์! หลีเอ๋อร์!
