หลิงไซว่ส่งเสียง หึ! อย่างเย็นชา แล้วมองดูภาพวิญญาณยุทธ์ที่วิ่งแล่นไปมา “นางกระโดดลงไป เพียงแต่เป็นการรนหาที่ตายเท่านั้น ดูแล้ว คงไม่ต้องถึงมือพวกเรา ก็บรรลุจุดประสงค์ได้แล้ว”
“แต่ว่า ตกลงไปท่ามกลางวิญญาณยุทธ์ ถึงแม้นางจะตายในอาณาเขตหลิงอู่ ไม่รู้ว่าจะถูกกลืนกินไปมากน้อยเพียงใด แต่ที่ผู้อาวุโสอู๋อยากได้ ก็คือทำลายรากฐานการบำเพ็ญของนางนี่!” หลิงเจี้ยงอีกคนกล่าวอย่างลังเล
หลิงไซว่ขมวดคิ้ว “ก็ช่วยไม่ได้ ใครจะรู้ว่านางจะโหดเ**้ยมเพียงนี้ กล้ากระโดดลงไปตาย วางใจได้ ถูกวิญญาณยุทธ์ฉีกเป็นชิ้นๆ ไม่ได้ทรมานน้อยไปกว่าตายในมือพวกเราหรอก” พูดจบ เขาก็หัวเราะเยาะอีก
หลิงเจี้ยงสองคนพยักหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย เห็นด้วยกับความคิดเห็นนี้ของเขา
เมื่อมองดูกลุ่มวิญญาณยุทธ์ที่ทำให้แผ่นดินสะเทือนเหล่านั้น ขนาดพวกเขายังรู้สึกขนลุก นับประสาอะไรกับเด็กสาวที่เพิ่งจะถึงขั้นหลิงซื่อกัน
บนแผ่นดินทุรกันดารนั้น กลุ่มวิญญาณยุทธ์มากมายจนมองไม่เห็นปลายทาง ฝุ่นดินที่ฟุ้งกระจายนั้นก็ปกคลุมสายตาไปหมด
เจียงหลีนั้น พวกเขาเป็นคนเห็นว่าตกลงไปในกลุ่มวิญญาณยุทธ์กับตา
ทว่า ในขณะที่พวกเขาเตรียมจะกลับไป กลับเห็นแสงสีดำระเบิดออกมาจากกลุ่มวิญญาณยุทธ์นั้นขึ้นมาทันใด เหยียบอยู่บนหลังของวิญญาณยุทธ์เหมิงหนิวตัวหนึ่ง สองมือนั้นจับเขาของมันเอาไว้ แล้วหายตัวไปต่อหน้าพวกเขากับกลุ่มวิญญาณยุทธ์เหล่านั้น
