นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในเวลาชั่วพริบตา เร็วจนพวกเขาไม่ทันได้ตอบสนอง
รอให้พวกเขารู้ตัวอีกที เจียงหลีก็หายไปกับวิญญาณยุทธ์เหมิงหนิวท่ามกลางฝุ่นดินเสียแล้ว
“รีบตามเร็ว…!”
หลิงไซว่สายตาดุร้ายขึ้นมาทันใด ออกคำสั่งกับสองคนด้านข้าง
ทั้งสามวิ่งไปตามสันเขา ไล่ไปทางที่เจียงหลีหายตัวไป
…
ท่ามกลางฝุ่นดิน เจียงหลีสองเท้าเหยียบบนสันหนอกที่นูนขึ้นมาของเหมิงหนิว สองมือก็จับเขาอันแหลมโค้งงอทั้งสองบนหัวของมันไว้แน่น แล้วก็แอบโล่งอกในใจ
นางยื่นมือมาตบหัวเหมิงหนิวเบาๆ แล้วกล่าวเสียงแผ่วเบา “โชคดีที่เจอเจ้า มิเช่นนั้นครั้งนี้คงยากจะรอดมาได้”
หลังจากนางตกลงมา ก็ใช้ความว่องไวของร่างกายหลบหลีกการถูกเหยียบย่ำจากวิญญาณยุทธ์ เหมิงหนิวนี้ผ่านมาพอดี นางจึงปีนขึ้นแล้วถือโอกาสหนีไป
โชคดีที่เหมิงหนิวเชื่องยิ่งนัก หากเจอวิญญาณยุทธ์ที่นิสัยโหดร้าย เกรงว่าคง…
โฮกกก…!
ความปีติในใจของเจียงหลีเพิ่งจะสิ้นสุดลง ด้านหลังและซ้ายขวาก็มีเสียงคำรามของวิญญาณยุทธ์ลอยมา เสียงร้องอันน่ากลัวเช่นนั้น ทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนไปชั่วขณะ
นางรีบมองไปยังที่มาของเสียงนั้น แล้วก็เห็นดวงตาที่เยือกเย็นและโหดร้ายสองสามคู่
ดวงตาเหล่านั้น ต่างก็มีขนาดประมาณเท่ากับลูกกระดิ่ง น่าผวายิ่งนัก
“…” เพิ่งจะออกจากถ้ำเสือ ก็มาเข้ารังหมาป่าอีกเสียแล้ว เจียงหลีมีความคิดอยากจะฉีกคนที่ไล่สังหารนางสามคนนั้นให้เป็นชิ้นๆ
