“ทุกคนก็มากันครบแล้ว เช่นนั้นต่อจากนี้ไป ก็จะพูดถึงข้อควรระวังในการเข้าไปสู่อาณาเขตหลิงอู่” คนที่พูดอยู่นั้น คือเฟิงสิงอวิ๋น
เขาหน้าตายิ้มแย้ม ใบหน้างดงามร่าเริง ในขณะที่พูดอยู่นั้น หญิงสาวในเจดีย์จำนวนไม่น้อย ต่างก็เผยความเลื่อมใสศรัทธาแฝงไปด้วยความเขินอาย
เจียงหลีก็มองไปทางเขาเช่นกัน เพียงแต่ ไม่รู้ว่าเพราะมองลู่เจี้ยมากเกินไปหรืออย่างไร เฟิงสิงอวิ๋นที่งดงามเช่นนี้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกตะลึงในความงามสักเท่าไร
สิ่งที่นางสนใจนั้น มีเพียงคำพูดต่อจากนี้ที่เขาจะพูดเท่านั้น
“ในบรรดาพวกเจ้า บ้างก็เข้าอาณาเขตหลิงอู่เป็นครั้งแรก บ้างก็เข้าไปเป็นครั้งที่สอง บางอย่างนั้น ลูกศิษย์ที่เข้าอาณาเขตหลิงอู่เป็นครั้งแรกนั้น จะต้องตั้งใจฟังให้ละเอียดถี่ถ้วน” ในท่าทางอันงดงามของเฟิงสิงอวิ๋นนั้น ก็แฝงไปด้วยความสง่างาม เมื่อเขาพูดอย่างจริงจังตั้งใจ ความน่าเกรงขามของความเป็นอาจารย์นั้นก็เผยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
