เขาชี้ไปที่คนของสถาบันไป๋หยวนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังสุด
คนที่ถูกเลือกถึงกับชะงัก แววตาปรากฏความดุร้ายทันที ดูเหมือนว่าการที่ถูกเลือกเป็นคนแรกเป็นการหยามเกียรติยิ่งนัก
“พ่อหนุ่มน้อย เจ้าชักจะจองหองไปแล้วนะ” เขาเดินออกไปยืนตรงข้ามจิ่งเยี่ย
“หลงชิง! เขาเป็นบุคคลที่อยู่ในอันดับสามของการจัดอันดับเด็กใหม่เชียวนะ! กลับถูกท้าทายก่อนคนแรก”
“เฮ้ ก็ดูเอาสิทั้งแปดคนที่ก้าวออกมานี้ ใครไม่อยู่ในสิบอันดับแรกบ้างเล่า”
“…”
“อ่า!”
ทางนี้ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ยังมิทันจะจบ ก็ได้ยินเสียงร้องอันน่าเวทนาทันที ทันใดนั้น ร่างของชิงหลงก็บินลอยออกจากสังเวียนและกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรง
!
ท่ามกลางสถานการณ์ที่เงียบงัน
มันเร็วมาก!
ซึ่งไม่มีใครทันเห็นว่าจิ่งเยี่ยแห่งสำนักหลิงอู่ออกอาวุธเช่นไร และบุคคลที่อยู่ในอันดับสามของการจัดอันดับเด็กใหม่แห่งสถาบันไป๋หยวนก็พ่ายแพ้ไปเสียแล้ว
ดวงตาของเจียงหลีหดเล็กลงอย่างรวดเร็วพลางมองไปที่จิ่งเยี่ยซึ่งกำลังยืนตัวตรงบนสังเวียน เขายังนิ่งเงียบเช่นเดิม ใบหน้าที่เย็นชาและรูปหน้าอันคมชัดของเขาปราศจากความทุกข์หรือความสุข ราวกับว่าชัยชนะในตอนนี้มิได้สำคัญอะไรกับเขาเลย
พอการแข่งขันจบลงอย่างรวดเร็ว ไป๋หลี่เฟิ่งเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เขา
ความเฉยเมยของจิ่งเยี่ยราวกับว่าเป็นการปิดกั้นตัวเอง แตกต่างจากความโดดเดี่ยวลำพังของไป๋หลี่เฟิ่งที่ดูเหมือนข่มใจตัวเองด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว
