“เจ้าขึ้นมา” จิ่งเยี่ยยกมือขึ้นอีกครั้งแล้วชี้ไปที่บุคคลที่สอง
คนที่ถูกเขาชี้ สีหน้าซีดขาวทันที ขาทั้งสองสั่นเล็กน้อย ความแข็งแกร่งของจิ่งเยี่ยเกินขอบเขตความสามารถของเขาที่จะรับมือไว้
เขาก้าวขึ้นไปแล้ว ซึ่งผลคงไม่สู้ดีนัก
ท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง เขาทำได้เพียงกัดฟันแล้วเดินขึ้นไป
แน่นอนว่าผลที่ออกมาไม่เกินความคาดหมาย การออกอาวุธของจิ่งเยี่ยยังเร็วมากเหมือนเดิมจนมวลชนไม่ทันได้ตั้งตามองเลย และบุคคลนั้นก็กระเด็นออกจากสังเวียนอีกครั้ง
ชัยชนะติดต่อกันถึงสองครา ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอู๋เชียนชัดเจนยิ่งขึ้น โดยเฉพาะสายตาที่เขามองไปหาหนานอู๋เฮิ่นนั้นแฝงไปด้วยความยั่วยุ
แล้วทางหนานอู๋เฮิ่นล่ะ
เขามิได้ใส่ใจการยั่วยุของอู๋เชียนเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมองหน้าจิ่งเยี่ยด้วยความสนใจ
รอบที่สาม!
รอบที่สี่!
รอบที่ห้า!
รอบที่หก!
…
จิ่งเยี่ยเอาชนะคู่ต่อสู้ด้วยกระบวนท่าเดียว ฉากที่คุ้นเคยเช่นนี้ ทำให้ผู้คนของสถาบันไป๋หยวนนึกถึงเหตุการณ์การต่อสู้ครั้งที่ผ่านมาของเจียงหลี ทั้งสองคนนี้ ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร ก็เอาชนะศัตรูเพียงท่าเดียว
ท้ายที่สุด การปรากฏตัวของไป๋หลี่เฟิ่ง ก็ทำให้ความเ**้ยมโหดของเจียงหลีสิ้นสุดลง แม้ว่าเขาจะพ่ายแพ้ในตอนท้าย แต่เขาก็ยังทำลายธรรมเนียมนี้ไปเสียแล้ว
บัดนี้ จิ่งเยี่ยแห่งสำนักหลิงอู่ ใครจะเป็นคนทำลายธรรมเนียมนี้ได้
