การพ่ายแพ้ถึงหกรอบติดต่อกัน ทำให้สีหน้าของคณาจารย์และลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวนแย่ลงไปมาก ขณะที่ กลุ่มคนจากสำนักหลิงอู่กลับดูหยิ่งผยอง จมูกของพวกเขาแทบจะทะยานถึงฟ้าแล้ว
ใครหรือ
ขณะนี้ สายตาของคณาจารย์และลูกศิษย์แห่งสถาบันไป๋หยวนจ้องมองไปที่เจียงหลีกับไป๋หลี่เฟิ่ง ซึ่งเหลือเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังมิได้ลงแข่ง
“ตาเจ้าแล้ว” จิ่งเยี่ยเอ่ย
คราวนี้เขาชี้ไปที่ไป๋หลี่เฟิ่ง
ไป๋หลี่เฟิ่งเงยหน้าขึ้นช้าๆ พลางมองไปที่เขา ภายใต้แววตาที่โดดเดี่ยวนั้นเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ เขาเดินขึ้นสังเวียนแล้วปล่อยชิงเฟิ่งออกไปทันที
ดูเหมือนว่าเขาจะรับรู้ได้ถึงการคุกคามจากจิ่งเยี่ย
ขณะนี้ ไป๋หลี่เฟิ่งกำลังเผชิญกับการต่อสู้อย่างหนักหน่วง แต่จิ่งเยี่ยกลับยืนนิ่งคงเดิม ซึ่งแม้แต่วิญญาณยุทธ์ก็ยังมิได้ปล่อยออกมาให้เห็นเลย
การหยามเกียรติเช่นนี้ ทำให้ดวงตาของไป๋หลี่เฟิ่งหม่นหมอง และทำให้เจียงหลีถึงกับขมวดคิ้ว
ตู้มมม!
การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแล้ว ไป๋หลี่เฟิ่งเริ่มโจมตีก่อนท่ามกลางพลังอำนาจของจิ่งเยี่ย
ร่างและเงาของชิงเฟิ่งปกคลุมเขาทั้งสองคน แต่ทว่า ดูเหมือนจิ่งเยี่ยจะมิได้รับผลกระทบใดๆ และระหว่างการโจมตีของไป๋หลี่เฟิ่งอย่างต่อเนื่องนี้ เขากลับรับมือได้อย่างไม่ต้องเปลืองแรง
