แววตาของเจียงหลีเปลี่ยนไปเล็กน้อยและมองไปที่กลุ่มคนของสำนักหลิงอู่เช่นกัน สุดท้ายสายตาก็หยุดไปที่ชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนั้น นางรับรู้ได้เลยว่าบรรดาแปดคนของสำนักหลิงอู่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ดูน่ากลัวที่สุด
ขณะที่นางมองไปที่ชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมและนิ่งเงียบผู้นั้น ก็ดูเหมือนจะมีปฏิกิริยาและสายตาที่ว่างเปล่านั้น ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตานาง
พอเข้ามองเห็นเจียงหลีร่างเล็กที่มิอาจประมาทได้ซึ่งกำลังยืนอยู่ท่ามกลางมวลชนและสวมชุดฝึกฝนสีดำ รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลง
แม้ว่าเขาจะพยายามซ่อนมันไว้สักเพียงใด แต่เจียงหลีที่จ้องมองเขาก็ยังคงเห็นถึงความตื่นตระหนกและความตื่นเต้นที่ฉายอยู่ภายในดวงตาของเขา
ดวงตาคู่นั้น บ่งบอกว่ารู้จักข้า! แต่ทว่า เหตุใดความทรงจำของเจ้าของเดิมถึงไม่ปรากฎบุคคลผู้นี้เลย เขาคือใครกัน แววตาของเจียงหลีฉายแสงแห่งความคิดพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ชายหนุ่มผู้เย็นชานี้ทำให้นางรู้สึกอธิบายไม่ถูก เหมือนกับรู้จักเขามาช้านาน มีความเชื่อใจที่ไม่สามารถอธิบายได้ และไม่สามารถสร้างความเป็นศัตรูกับเขาได้เลย
แววตาที่ตื่นตระหนกของชายหนุ่มฉายออกมาเพียงแวบเดียว หลังจากนั้น ก็กลับคืนสู่ความนิ่งสงบอันลึกซึ้ง การจ้องมองของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยและหยุดมองเจียงหลี ราวกับว่านางไร้ตัวตนก็ไม่ปาน
“การต่อสู้แบบหมุนเวียน จะตัดสินผู้ชนะอย่างไร” หนานอู๋เฮิ่นเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
