“ทักษะการต่อสู้มีเพียงสองชุดเท่านั้น ผู้ลงแข่งมีจำนวนมาก ยากที่จะแบ่งกัน เอาเป็นว่า ใครได้รับคะแนนมากที่สุด ก็รับรางวัลเหล่านี้ไปเลย” หนานอู๋เฮิ่นกล่าวเสริม
“ได้” แววตาของอู๋เชียนคาดเดาไม่ได้พร้อมกับกัดฟันกล่าว
เดิมทีครั้งนี้สำนักหลิงอู่จงใจมายั่วยุและต้องการสร้างบารมีท่ามกลางสถาบันไป๋หยวน การแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างเด็กใหม่เป็นเพียงเล่ห์อุบาย แต่คาดไม่ถึงว่าจะถูกหนานอู๋เฮิ่นฉุดกระชากลากดึงไปมาเช่นนี้ สุดท้ายก็ได้กลายเป็นการแข่งขันกระชิบมิตรจริงๆ เสียแล้ว
“ตกลงกันเสร็จแล้ว ก็เริ่มกันได้เลย” หนานอู๋เฮิ่นยิ้ม
“แปดคนไหนของสถาบันไป๋หยวนลงแข่งหรือ” อู๋เชียนเอ่ยถาม
ใครจะไปคาดคิดว่า หนานอู๋เฮิ่นกลับกล่าว “นี่คือลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวนเราทั้งหมด ใครจะลงแข่งก็ได้ทั้งนั้น ก็รวมให้ครบแปดคนพอ”
“…” อู๋เชียนไม่คิดว่าหนานอู๋เฮิ่นจะพูดเช่นนี้ออกมา
เมื่อเทียบกับคนที่สำนักหลิงอู่คัดเลือกมาอย่างดี การสุ่มเลือกเช่นนี้ของสถาบันไป๋หยวน ช่างถือโอกาสตบหน้าอย่างแรงเสียจริง
“ข้าเอง!”
“ข้าเอง!”
พอหนานอู๋เฮิ่นพูดจบ หลายคนจึงรีบเอ่ยออกมา
ลู่เสวียนก็อยากเสนอตัวเช่นกัน แต่กลับถูกเจียงหลีดึงกลับไป “หลียาโถ่ว รั้งข้าไว้ทำไม”
“เจ้าเป็นถึงซื่อจื่อของจวนอ๋อง เจ้าต้องการทักษะการต่อสู้แบบใดก็ได้ทั้งนั้น อย่ามาแย่งกับพวกเราเลย” เจียงหลีตบไหล่เขาแล้วเดินผ่านเขาไปอย่างใจเย็น
