“พวกเขามาท้าประลองเช่นนี้ เหตุใดถึงปล่อยให้พวกเขากำหนดกฎกติกาอีก”
“…”
คนของสถาบันไป๋หยวนไม่พอใจยิ่งนัก
หนานอู๋เฮิ่นยกมือขึ้นเพื่อหยุดบทสนทนาเหล่านั้น และนี่คือเหตุผลที่เขาพูดกับอู๋เชียน “เอาล่ะ ให้ลูกศิษย์เขาเลือกกันเองเถอะ”
อู๋เชียนขมวดคิ้ว “ท่านหมายความว่าอะไร”
หนานอู๋เฮิ่นยิ้มกล่าว “พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นเด็กใหม่และความเข้าใจความสามารถของตนมากกว่าพวกเราอยู่แล้ว ให้พวกเขาได้เลือกวิธีแข่งที่มั่นใจเองจะดีกว่า นี่มิใช่เผยให้เห็นถึงการแลกเปลี่ยนระหว่างกันได้ดีกว่าหรอกหรือ” เขาจงใจเน้นย้ำคำว่า “แลกเปลี่ยน”
แววตาของอู๋เชียนเย็นเยือกพร้อมยิ้มที่มุมปากอย่างดุดัน “ท่านอาจารย์หนานพูดถูกแล้ว ปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจกันเอง”
“ในเมื่อเป็นการแข่งขัน จึงต้องมีผู้ชนะ อย่างนี้แล้วกัน ทางสถาบันไป๋หยวนจะมอบทักษะการต่อสู้ระดับพิเศษเป็นรางวัลแก่ผู้ชนะ” หนานอู๋เฮิ่นกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ระดับพิเศษขั้นที่สาม!
ทันทีที่รางวัลนี้ประกาศออกมา ดวงตาของหลายๆ คนก็เป็นประกาย
ใบหน้าของอู๋เชียนดูแย่ลงเล็กน้อย ทางสถาบันไป๋หยวนใจกว้างถึงเพียงนี้ หากสำนักหลิงอู่มิได้มอบรางวัลที่มีค่าใกล้เคียงกัน คงจะน่าอับอายยิ่งนัก “สถาบันไป๋หยวนใจกว้างเช่นนี้ ทางสำนักหลิงอู่เราก็มิสามารถตระหนี่จนเกินไป ทางเราก็จะมอบทักษะการต่อสู้ระดับพิเศษขั้นที่สามเป็นรางวัลสำหรับครั้งนี้ด้วยเช่นกัน”
