แต่ทว่า ร่างกายของเลี่ยเทียนซื่อในขณะนี้กลับขยายใหญ่ทวีคูณราวกับภูเขาใหญ่ยักษ์ก็ไม่ปานโดยกำลังต่อสู้กับชิงเฟิ่งกลางอากาศ เขายาวที่อยู่บนของศีรษะกลายเป็นดาบทลายฟ้าปะทะกับชิงเฟิ่ง พอลงเหยียบ สังเวียนก็พังทลายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
อาาาา
ทุกคนต่างอุทาน
พวกเขารู้สึกเพียงว่าแสงสีทองและสีฟ้าปะทะกัน ทำให้การมองเห็นของพวกเขาพร่ามัว
เสียงสั่นสะเทือนของพื้นดินยังคงดังก้องอยู่ในหู
พอทุกอย่างสงบลง สังเวียนก็ได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปเสียแล้วและร่างสีดำขนาดเล็กก็ได้ยืนอยู่บนซากปรักหักพังนั้น แต่ร่างชุดสีฟ้าที่โดดเดี่ยวกลับหันหลังให้กับฝูงชนพร้อมกับเดินจากไปอย่างช้าๆ
“เมื่อข้าเข้าสู่หลิงเจี้ยง ข้าจะกลับมาหาเจ้าอีกครั้ง”
คำพูดของไป๋หลี่เฟิ่งเช่นนี้ บีบหัวใจของทุกคนนัก
ใครชนะหรือ มิใช่เป็น…
“ข้ารอเจ้า” เจียงหลียิ้มมุมปากด้วยแววตาเป็นประกาย
“สาวน้อยหลีชนะแล้ว!” หลังจากความเงียบนั้น เสียงแรกที่กล่าวด้วยความตื่นเต้นนั้นมาจากลู่เสวียน “ราชาหน้าใหม่! ราชาหน้าใหม่!” เขาตะโกน
ภายใต้การนำของเขา ก็มีเสียงเข้าร่วมเรื่อยๆ
เสียงลั่นดังอย่างพร้อมเพรียงกันไปทั่วสถาบันไป๋หยวน “ราชาหน้าใหม่ๆ ๆ ! ราชาหน้าใหม่ๆ ๆ !”
“ราชาหน้าใหม่ๆๆ!”
