คือเขาเอง!
ดวงตาของเจียงหลีหลบสายตาเล็กน้อยพลางมองไปที่ทางแยกระหว่างฝูงชนทั้งสองฝั่ง ซึ่งมีเงาสีครามร่างผอมค่อยๆ เดินออกมา
ไป๋หลี่เฟิ่ง
นับตั้งแต่งานเลี้ยงชิงเจียววันนั้น ก็มิได้เจอกันมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว
เจียงหลีหรี่ตาและขยับตามจังหวะของชายผู้นั้น
นางไม่ลืมสายตาของไป๋หลี่เฟิงที่เต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตรภายในงานเลี้ยงชิงเจียวของแคว้นมณฑลซูหนาน เขาเฝ้ารอที่จะต่อสู้กับนาง แต่น่าเสียดายนักที่เป้าหมายในเวลานั้นของนางคือตระกูลเยว่ ทำให้ไม่มีโอกาสต่อสู้กับผู้ถูกเลือกที่ได้รับความสนใจมากนัก
“ไป๋หลี่เฟิ่ง” เจียงหลีเรียกชื่อของเขาเป็นครั้งแรก ขณะที่ชายผู้นั้นก้าวขึ้นสังเวียน
“ไม่ได้เจอกันนานเลย” ชายผู้โดดเดี่ยวตอบกลับเช่นกัน โดยมีความเงียบเหงาและอ้างว้างตามมาตั้งแต่กำเนิดอยู่ภายในน้ำเสียงของเขา
เจียงหลียักคิ้วแล้วพยักหน้า
ไป๋หลี่เฟิ่งยืนหยุดอยู่ตรงข้ามเจียงหลี ทั้งสองยืนตรงข้ามกันบนสังเวียนแห่งนี้โดยมิได้รีบออกอาวุธ
ผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านล่างสังเวียนเริ่มแอบกระซิบกระซาบ
“ไป๋หลี่เฟิ่งมาถึงแล้ว!”
“คาดไม่ถึงว่าเจียงหลีผู้นี้จะสะเทือนผู้ถูกเลือกอันดับที่หนึ่งของตารางจัดอันดับเช่นนี้”
“มองดูท่าทางของพวกเขาทั้งสองแล้ว ดูเหมือนว่าจะเคยรู้จักกันมาก่อน!”
