จองหองเกินไปแล้ว! ใช่ไหม!
ใบหน้าของนายน้อยหงโมโหจนเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำและแสงสีทองที่อยู่ด้านหลังเขาก็ยิ่งร้อนระอุ
มุมปากของลู่เสวียนกระตุกพลางแอบยกนิ้วโป้งให้แก่เจียงหลี สาวน้อยคนนี้มีความสามารถพิเศษที่ทำให้คนเกลียดโดยมิต้องชดใช้เสียจริงๆ
“นายน้อยหงสั่งสอนนางให้หนักเลย!”
“ใช่ สาวน้อยผู้นี้ไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตา ต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบ”
“นายน้อยหงอดทนสอนนางสักหน่อยว่าควรทำตัวเยี่ยงไร”
“…”
ฝูงชนต่างกระหน่ำโจมตี
ลู่เสวียนกลับหันหน้าแล้วตะโกนใส่พวกเขาอย่างดุเดือด “หุบปากซะ! ใครตะโกนอีก เจอกันบนสังเวียน ข้าพร้อมน้อมต่อสู้ด้วยความเคารพ”
“เหอะ มีคนจองหองเพิ่มอีกคนแล้ว”
มีคนพูดจาหยอกเย้า
แต่ทว่า คนส่วนใหญ่สงบลง ถึงขั้นมีบางคนเริ่มกระซิบข้างหูเพื่อบอกสถานะของลู่เสวียนให้แก่พวกพ้องทราบ
อัจฉริยะแห่งตระกูลลู่ บุตรชายคนเล็กของจวนลู่อ๋อง มิใช่ว่าใครก็สามารถแตะต้องได้
ทันใดนั้น การแสดงออกของหลายคนก็น่าเกลียดพอๆ กับอาการท้องผูก
พวกเขาหยุดพูดทันที เพียงมองไปที่บุคคลทั้งสองบนสังเวียนเท่านั้น ดวงตาของพวกเขากลับเผยภาพของความคาดหวังที่เจียงหลีจะถูกสั่งสอน
“นังเด็กบ้า! เจ้าจะจองหองเกินไปแล้ว! วันนี้ข้าจะจัดการ…โอ้ยยย! ”
ตูม!
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังลั่นจากบนสังเวียน
เกิดอะไรขึ้นหรือ
ผู้คนที่อยู่ใต้สังเวียนต่างงงงวย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเสียงกรีดร้องมิได้มาจากปากของเจียงหลี
