“หลียาโถ่ว พวกเจ้าสองคนเคยบาดหมางกันหรือ” ลู่เสวียนเขยิบเข้าไปใกล้เจียงหลีแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ สายตาที่มองไปทางโจวเย่าจู่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรู
นางตอบลู่เสวียนไปพลางและเดินไปหาบุคคลนั้นไปพลาง โดยไม่คำนึงถึงสีหน้าของคนอารมณ์ไม่ดีอย่างโจวเย่าจู่เลย “คนแจกคะแนนมากแล้ว”
ยุงจะตัวเล็กสักเพียงใดก็มีเลือดเนื้อเช่นเดียวกัน สิบคะแนนก็คือคะแนน
“เจ้า… เจ้าจะทำอะไร” พอมองเห็นเจียงหลีเดินเข้ามา โจวเย่าจู่ก็รีบถอยห่างด้วยความตกใจ
แต่ทว่า เจียงหลีกลับคว้าชายกระโปรงแล้วลากเขาขึ้นไปบนสังเวียนที่ว่างเปล่าในบริเวณใกล้ๆ ท่ามกลางสายตาของสาธารณชนทั้งหลาย “ขึ้นสังเวียนมาสู้กับมารดาเจ้าเถิด!”
