เหอะๆ!
เมื่อเผชิญหน้ากับการถูกถาม การตอบกลับของเจียงหลีคือเพียงชักมือของตนออกจากมือลู่เสวียน
ส่วนลู่เสวียน กลับลุกลนรีบจับมือเจียงหลีอีกครั้ง
ครั้งนี้ เขาจับแน่นกว่าเดิม ไม่ให้โอกาสเจียงหลีสลัดหลุดมือได้
เจ้าทำอะไรน่ะ เจียงหลีขมวดคิ้ว หันหน้าไปจ้องเจ้าเด็กน้อยคนนี้
ลู่เสวียนกลับใช้สายตาอ้อนวอนขอร้องเจียงหลีในมุมที่สาวน้อยมองไม่เห็น ช่วยหน่อยเถิด! ช่วยชีวิตหนึ่งคนดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น!
อะไรกัน ขนาดนั้นเชียวหรือ
ยังไม่ทันให้เจียงหลีได้ตัดสินใจเลือกว่าจะตกลงช่วยหรือไม่ช่วย ก็ได้ยินเจ้าเด็กนี่กล่าวขึ้น “โจวยวนเจ้าอย่าตามตื๊อข้าอีกเลย ในเมื่อเจ้าก็เห็นแล้ว ก็ควรจะตายใจได้แล้ว ข้ามีคนที่ข้าชอบอยู่แล้ว แล้วข้าก็ไม่ได้ชอบเจ้าด้วย”
“…”
“…”
คำประกาศนี้ ทำเอาสาวน้อยสองคนถึงกับอึ้งตะลึงงันไป
เจียงหลีตกตะลึงอ้าปากค้างมองดูลู่เสวียน ในใจมีคำด่านับหมื่นคำวิ่งผ่านไป
ส่วนโจวยวน กลับโวยวายขึ้นมาหลังจากอึ้งไปสักพัก “เป็นไปไม่ได้! เจ้าจะชอบหญิงอื่นได้อย่างไร ข้าชอบเจ้าตั้งแต่สามปีที่แล้ว แต่เจ้าบังอาจชอบหญิงอื่นหรือ!”
“ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้หรอก เจ้าตามตื๊อข้ามาสามปีแล้ว ข้าก็บอกเจ้ามานับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่าเรื่องของเราเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้จะไม่มีนาง ข้าก็ไม่ชอบเจ้าอยู่ดี!” ลู่เสวียนตะคอกกลับเสียงดัง
คำพูดของลู่เสวียน ทำให้ใบหน้าของสาวน้อยผู้นี้ดุร้ายขึ้นมา
