นางชี้ไปทางเจียงหลีที่เป็นผู้บริสุทธิ์อย่างโมโห “ใครก็ได้ สังหารนางเสีย!”
เอ้าเวร!
เจียงหลีตกใจขีดสุด หนาวยะเยือกขึ้นมาทันที อะไรกัน นางไม่ได้ทำอะไร กลับจะสังหารนางอย่างนั้นหรือ
“โจวยวน เจ้าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม! หากเจ้าทำอะไรนาง ข้าจะต้องแก้แค้นแทนนางเป็นแน่! อีกอย่าง จากนี้เป็นต้นไป จวนอ๋องลู่กับตำหนักองค์หญิงก็จะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้อีกต่อไป!” ลู่เสวียนยืนขวางหน้าเจียงหลี ขัดขวางเหล่าองครักษ์ของโจวยวนมิให้เข้ามาใกล้
“เจ้า!” โจวยวนตกใจ ตาแดงขึ้นมาทันใด นางยอมอ่อนข้อ มองลู่เสวียนอย่างน่าสงสาร “อาเสวียน เจ้าอย่าทำกับข้าเช่นนี้ได้หรือไม่ สามปีก่อนข้าแรกพบเจ้า ก็สาบานว่าชาตินี้จะไม่แต่งกับใครหากไม่ใช่เจ้า”
ขณะพูดอยู่นั้น นางก็มองเจียงหลีอย่างเจ็บใจ สายตาทุกข์ทนทุรนทุราย “หากเจ้าชอบนางจริง ก็รอให้ข้าแต่งเข้าเรือนก่อน ข้าตกลงยอมให้เจ้ารับนางมาเป็นภรรยารอง”
พูดจริง!?
เจียงหลีได้ยินดังนั้น ก็ดึงมือตนออกมาอย่างแรง เอ่ยปากกล่าว “พวกเจ้าสองคน…”
“ไม่มีทาง โจวยวน ข้าพูดกับเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย อย่าตามตื๊อข้าอีก เราไม่มีทางลงเอยกันได้หรอก” ลู่เสวียนขัดจังหวะคำพูดของเจียงหลีอย่างเสียงดัง ดึงเสื้อนางแล้วรีบเดินออกไป
โจวยวนที่ถูกลู่เสวียนตะคอกใส่นั้น อึ้งตะลึงอยู่กับที่ มองดูเบื้องหลังของทั้งสองคนเดินออกไปไกลอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นก็นั่งยองลงบนพื้นร้องไห้โวยวาย
