สาวใช้และองครักษ์ที่ติดตามนางมา ยืนอยู่กับที่ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะทำเช่นไร
ด้านหลังนั้น เสียงร้องไห้ลอยมา ทำให้เจียงหลีมองไปยังใบหน้าที่ตึงเครียดของลู่เสวียน “ไม่คิดว่า ไข่มุกบนฝ่ามืออย่างองค์หญิง จะชอบเจ้าได้”
ลู่เสวียนดึงมุมปากเล็กน้อย บีบคั้นรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้ “แล้วจะทำอย่างไรได้ พวกเขาเป็นคนของราชวงศ์ ความขัดแย้งของตระกูลลู่กับราชวงศ์นั้น ไม่สามารถทลายได้ตั้งนานแล้ว”
เขามองออกอย่างแจ่มแจ้งเสียจริง เจียงหลีพูดในใจ
สาวน้อยผู้นั้นไม่รู้จักนาง แต่ในความทรงจำของนางในชาติก่อน กลับรู้จักสาวน้อยผู้นี้ โจวยวน ธิดาเพียงหนึ่งเดียวของน้องสาวแท้ๆ ของฮ่องเต้ องค์หญิงจิ้งเล่อแห่งราชวงศ์โฮ่วจิ้น
“หลียาโถ่ว ขอบใจเจ้ามาก” ลู่เสวียนกล่าวขึ้นกระทันหัน
เจียงหลีตกใจไปสักพัก นึกว่าเขาจะขอโทษเรื่องเมื่อครู่นี้ จึงกล่าวว่า “ควรจะขอโทษมิใช่หรือ”
ลู่เสวียนส่ายหน้า “ข้าหมายถึงเรื่องในวังวันนั้น เจ้าออกหน้าแทนพี่ใหญ่ ต่อยองค์หญิงเมืองฉู่ เป็นการระบายความโกรธแทนพี่ใหญ่แทนตระกูลลู่เสียจริง”
เจียงหลีแสยะยิ้ม ไม่เป็นไรหรอก ในใจของนาง คำขอบคุณใดๆ ก็เทียบไม่ได้กับคำพูดนั้นของลู่เจี้ย
“แต่เจ้าก็พูดถูก เรื่องเมื่อครู่ ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าด้วยจริงๆ” ลู่เสวียนกล่าวพลางฉีกยิ้ม
เจียงหลีถอนหายใจแบบไร้เสียง
ขอโทษจะมีประโยชน์อะไร เกรงว่าตอนนี้ องค์หญิงจิ้งเล่อนั่นคงจะโกรธแค้นตนเข้าแล้ว
