ความรู้สึกหลงรักเป็นเวลาสามปีนั้น ใช่ว่าคิดจะปล่อยวาง ก็ปล่อยวางไปเสียได้
เจียงหลีกลอกตามองลู่เสวียน อยากจะถามว่า เขาไร้ซึ่งความรู้สึกต่อองค์หญิงจิ้งเล่อนั่นโดยสิ้นเชิงจริงหรือ หากไม่มีความรู้สึกใดเลยจริง ด้วยนิสัยเขาแล้ว ทำไมถึงได้ตามตื๊อได้ถึงสามปี
…
ทั้งสองกลับจวนอ๋องลู่ เพิ่งจะเข้าตำหนัก ก็มีคนรายงานว่า ลู่เจี้ยกำลังรอพวกเขาอยู่
ลู่เสวียนผิวหนังหดตัวไปชั่วขณะ มองเจียงหลีด้วยความหวาดกลัว “พี่ใหญ่ข้าคงไม่ได้รู้เข้าแล้วว่าข้าใช้เจ้าเป็นเกราะกำบังหรอกนะ”
“…” เจียงหลีถูกเขาถามจนอึ้งไป พูดในใจว่า ลู่เจี้ยคงไม่ได้กว้างขวางเช่นนั้นหรอก
โจวยวนมาหา ยังไม่ถึงสองชั่วยาม
นอกเสียจากว่า ลู่เจี้ยแอบส่งคนคอยติดตามพวกเขาอย่างเงียบๆ!
เจียงหลีดวงตาเป็นประกาย ในใจคาดเดาเรื่องราวได้คร่าวๆ
หากลู่เจี้ยเรียกพวกเขาเข้าพบเพราะเรื่องนี้จริง ก็เกรงว่าจะเป็นเพราะหลังจากการลอบสังหารที่หุบเขาโยวโยว เขาไม่วางใจความปลอดภัยของลู่เสวียน จึงได้ส่งคนคอยคุ้มภัยอย่างลับๆ
เดินตามบ่าวรับใช้มายังที่พำนักของลู่เจี้ย ลู่เสวียนเพิ่งจะยกเท้าขึ้นมากำลังจะก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงลู่เจี้ยลอยออกมาจากด้านใน “มีเรี่ยวแรงออกไปก่อเรื่องข้างนอกได้แล้ว ดูเหมือนว่าร่างกายของเจ้าจะหายเป็นปกติดีแล้วสินะ เช่นนั้น ก็ไปผ่าฟืนที่เขาด้านหลังสักห้าชั่วยาม เติมฟืนในตำหนักให้เต็มก็แล้วกัน”
