คำพูดของเจียงหลี ทำให้ฉู่เฟยชิงซึ่งเดิมทีก็โมโหมากอยู่แล้วถึงกับสำลักออกมา
นางมองไปที่ลู่เจี้ยซึ่งยืนนิ่งอย่างไม่รู้ตัว ท่าทางที่โดดเด่นของเขาหลั่งไหลเข้ามาในดวงตาของนางดุจน้ำพุก็ไม่ปาน และดับความโกรธที่เจียงหลียั่วยุภายในก้นบึ้งของนางแล้วไปเสียแล้ว ใช่แล้ว อีกเพียงสองท่าเท่านั้น คนรูปงามคนนี้ ก็จะกลับไปกับข้าแล้ว ส่วนสาวใช้ชั้นต่ำนี้ นับจากวันนี้เป็นต้นไป ค่อยหาโอกาสชำระแค้น
แววตาที่แข็งกร้าวพุ่งออกจากดวงตาของนางแล้วหายวับไป
ฉู่เฟยชิงลุกขึ้นจากพื้นและยืนตรงหน้าเจียงหลีด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แล้วยกมือขึ้นเช็ดเลือดมุมปากพร้อมกับยกคางขึ้นอย่างหยิ่งผยอง “เจ้าปล่อยมาเต็มที่เลย! ”
แม้ว่าน้ำเสียงของนางจะดูเย่อหยิ่ง แต่ก็มีความรู้สึกเขินอายซ่อนอยู่ในดวงตาของนาง
กระบวนท่านั้น แม้ว่าจะไม่ได้เอาชีวิตนาง แต่ก็ทำให้เจ็บหนักมากแล้ว!
“ฝ่ามือพันคลื่น!” เจียงหลีออกกระบวนท่าอีกครั้ง พอนางพูดจบ ก็ปล่อยเงาฝ่ามือที่โปร่งแสงนับครั้งไม่ถ้วนออกมา โดยพุ่งไปปิดกั้นการหลบหนีทั้งหมดของฉู่เฟยชิง
สีหน้าของฉู่เฟยชิงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองกลับเต็มไปด้วยความตกใจและความหวาดกลัว
ทันใดนั้น ร่างของนางที่อยู่ตรงหน้าผ่านไปเพียงชั่วแวบเดียว เดิมทีเจียงหลีซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปกลับปรากฎอยู่ตรงหน้า “เจ้า…”
