ทว่า นางยังคงสังเกตเห็นได้ว่าลู่เจี้ยมีบางอย่างที่ผิดปกติไป เขากำลังโกรธอยู่!
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงหลีรู้สึกได้ถึงความโกรธอย่างรุนแรงจากลู่เจี้ย เขาเก็บซ่อนอารมณ์ที่แท้จริงของตัวเองไว้อย่างดีเยี่ยมจนผู้คนไม่สามารถรับรู้ได้โดยง่าย นับประสาอะไรกับการคาดเดาว่าอารมณ์ทุกข์สุขของเขาว่าจริงหรือปลอม
“ท่านโกรธหรือ” เจียงหลีไม่ได้ขัดขืน เพียงแต่เอ่ยถาม
คำพูดของผู้หญิงคนนี้ ทำให้ลู่เจี้ยถึงกับแอบยิ้มที่มุมปาก
ในรอยยิ้มมีอารมณ์ของการเสียดสีเล็กน้อยปนอยู่ด้วย เขากำลังหัวเราะตัวเอง เพราะคาดไม่ถึงว่าจะถูกเด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่งเล่นงานเช่นนี้
“เหตุใดจึงโกรธหรือ” เจียงหลีขมวดคิ้วด้วยความสับสน
ชั่วครู่ยังดีๆ อยู่เลย เหตุใดถึงโมโหได้เล่า ยิ่งไปกว่านั้น เหตุใดถึงเป็นเขาที่แสดงอาการโกรธออกมา แต่นางกลับรู้สึกอึดอัดเช่นนี้
ราวกับว่าไม่ชอบเห็นเขาโกรธ และยิ่งไม่ชอบที่เขาโกรธนั้นมีสาเหตุมาจากตน
เป็นเพราะว่ายั่วเขามากจนเกินไปหรือ เจียงหลีคาดเดาในใจ
นางพูดต่ออย่างแน่วแน่ในใจว่า หากมีอะไรที่ไม่พอใจ ขอให้พูดออกมา ครั้งหน้าข้าจะปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิมอย่างแน่นอน
คำถามที่ไร้เดียงสาของหญิงสาวนั้น เหมือนกับการเทน้ำราดลงบนความโกรธของลู่เจี้ย
“เจียงหลี แม่ตัวดี!” เสียงที่ดุดันหม่นหมองดังออกมาจากปากของลู่เจี้ย
