ทันใดนั้นใบหน้าอ่อนเยาว์ก็เผยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมด้วยแผ่นร้าย ทำให้ลู่เจี้ยยกปลายคิ้วขึ้น นำยาขวดในมือวางไว้โต๊ะข้างเตียง ดูเหมือนว่า เขากำลังจะจากไป
ทว่า ระหว่างที่เขาลุกขึ้นยืน กลับรู้สึกตึงที่ร่างกาย
“จะรีบไปไหน” ฉับพลัน แขนเสื้อกว้างใหญ่ของเขาถูกเจียงหลีดึงไว้
ลู่เจี้ยหันกลับไปมอง เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างก็ทำให้เจียงหลีรู้สึกหัวใจเต้นเร็วขึ้น
ให้ตายสิ! สติสติ! อย่าหลงกลเด็ดขาด! เจียงหลีกัดลิ้นเพื่อควบคุมให้ตัวเองตื่นตัว จะโทษนางจิตตตานุภาพต่ำไม่ได้ ทำได้โทษปีศาจลู่เจี้ย ช่างเป็นลูกรักของสวรรค์เสียจริง สวรรค์เหมือนเอาสิ่งที่สวยงามที่สุดบนโลกนี้ จัดวางไว้ใบหน้าเขา งดงามจนเกินต้านทาน
“หลีเอ๋อร์พักผ่อนก่อนเถิด” ลู่เจี้ยที่หันกลับมาเอ่ยเสียงนิ่ง หลังจบคำกำชับนี่ วินาทีนั้นเจียงหลีเกือบจะเชื่อฟังจนปล่อยมืออย่างง่ายใด
โชคดี การที่นางกัดลิ้นได้ผลจนได้ ทำให้นางตื่นจากใบหน้ารูปงามลู่เจี้ย “อย่ารีบสิ! หากท่านไม่มีเรื่องอะไร งั้นอยู่เป็นเพื่อนข้าได้ไหม” น้ำเสียงอ้อนวอนนี้ เป็นน้ำเสียงนางที่หาได้พบยากนัก แววตาลู่เจี้ยวูบไหว ค่อยๆ หันตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจียงหลี
นางนอนตะแคงบนเตียง ภายใต้ผ้าห่มไหล่อันหอมกรุ่น ใบหน้าอ่อนเยาว์กลับแฝงความงดงามชวนหลงใหล
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น แววตาที่มองได้ชัดว่าแฝงด้วยความอ้อนวอนแตกต่างจากปกติของนางอย่างสิ้นเชิง
