“ปีศาจน้อย เจ้าคิดวางแผนอะไรอยู่หรือ” ลู่เจี้ยพูดเสียงทุ่มต่ำ นิ้วมือเรียวงามค่อยๆ ยืนออกมาจากแขนเสื้อเข้าหาเจียงหลี
เมื่อเจียงหลีนึกว่าเขาจะลูบแก้มของตนนั้น เขากลับใช้แรงชักแขนเสื้อที่ถูกนางกำไว้ในมือ
ระหว่างที่เจียงหลียังตกตะลึง เขากลับเผยรอยยิ้มที่คาดเดายาก “หลีเอ๋อร์ควรพักผ่อนให้ดี อย่าคิดฟุ้งซ่าน”
“…” เจียงหลีเฝ้ามอง ‘ยาบำรุง’ เดินผ่านไปด้านนอก
ทันใดนั้นนางร้องออมา “โอ้ยย เจ็บ!”
เสียงร้องเจ็บปวดดังมาจากด้านหลัง ทำให้ลู่เจี้ยหยุดชะงักเหลียวมองเล็กน้อย ทำให้เจียงหลีเห็นใบหน้าเพียงครึ่งหนึ่ง เหมือนกำลังลังเลว่าจะหลงกลสาวน้อยด้านหลังไหม
“เจ็บจริงนะเนี่ย” เจียงหลีแอบมองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งไม่ขยับแล้วร้องออกมาอีกครั้ง ลู่เจี้ยก้มหน้าดวงตาลูกแก้วมีความเอือมราอา
เขาหันกลับมาอีกรอบ เดินไปหาสาวน้อยที่เสแสร้งอยู่บนเตียง “หากหลีเอ๋อร์รู้สึกไม่สบายจริง ข้าจะเรียกหมอให้เจ้า”
“ไม่ต้องเรียกหมอหรอก แค่มีท่านก็พอ” ทันทีที่ลู่เจี้ยเข้าใกล้ในรัศมีเจียงหลีก็ไม่ได้รีรอ คว้ามือเขาแล้วดึงอย่างแรง ใช้แรงดึงมากเกินจนแผลบนผิวหนังฉีกมีเลือดแดงซึมออกมา
เลือดสีแดงช่างแสบตายิ่งนัก ลู่เจี้ยหรี่ตาเล็กน้อย จิตใต้สำนึกของร่างกายทำให้เขาไม่คิดจะต่อต้าน ปล่อยให้นางดึงตนไปที่เตียง
ไม่ปล่อยให้ลู่เจี้ยคิดมาก ร่างเล็กได้ปีนขึ้นบนตัวเขาคร่อมไว้ หยุดความคิดเขาอยากจะหนี
