“หลีเอ๋อร์ นี่เจ้าคิดทำอะไรหรือ” ลู่เจี้ยมองไปสาวน้อยที่กดเขาไว้ใต้ร่าง จ้องเข้าไปในแววตานางเพื่อค้นความจริง
น่าเสียดาย ที่สาวน้อยเจ้าเล่ห์นี้ไม่ได้เป็นดั่งที่เขาคิด ดวงตาสดใสคู่นั้น ไม่มีอะไรนอกจากภาพสะท้อนเงาของเขา
ได้จดจ่อใบหน้างดงามไร้ที่ติใกล้ชิดเช่นนี่ เจียงหลีอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้ง
เป็นใบหน้าที่งดงามเสียจริง!
เก็บสติให้อยู่กับที่ นิ้วเรียวยาวชี้ไปเสื้อเขี่ยวนไปวนมา “อยากให้ท่านอยู่เป็นเพื่อนข้า”
“หลีเอ๋อร์อยากให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าอย่างไรหรือ” ลู่เจี้ยหรี่ตาลงเล็กน้อย มองดูความหื่นกระหายของสาวน้อยอย่างน่าสนใจ
ทาสสาวของเขา จักรพรรดินีของอีกโลกหนึ่งเหมือนชอบยั่วยวนกระตุ้นเขาเหลือเกิน
สาเหตุเพราะอะไรกันแน่
“อยากจะ…” เสียงแผ่วบางเจียงหลีดั่งขนนกที่นิ่มนวลไหลผ่านหัวใจ “ท่านนอนลงดีๆก็ พอ ให้ข้าเป็นคนทำเอง”
ลู่เจี้ยยิ้ม รอยยิ้มของเขาล้วนทำให้ทุกสิ่งบนโลกถูกปิดบัง เขาพูดว่า “ได้”
การตามใจเช่นนี้ ความร่วมมือเช่นนี้ วินาทีนั้นทำให้หัวใจเจียงหลีสั่นไหว หากถึงวันที่ต้องจากไป จะต้องพาเขาไปด้วย! ความคิดฉับพลับนี้ทำให้เจียงหลีใจหาย
โชคดี ที่นางยังไม่ลืมเป้าหมายตัวเอง มือเล็กๆ ของนางค่อยๆ ลูบไล่เข้าไปในเสื้อผ้า สัมผัสกับผิวเย็นของเขา
อุณหภูมิตัวเขาดูเหมือนจะต่ำกว่าคนปกติเล็กน้อย เจียงหลีคิดในใจ
