“หลียาโถ่วเจ้ารีบไปเสียไม่ต้องสนใจข้า” พูดจบ เขาก็พยายามประคองร่างไร้เรี่ยวแรงของตน เพื่อที่จะขึ้นสู้ต่อ แต่ทันทีที่เขาขยับ ก็มีมือยื่นมาวางไว้บนหัวไหล่หยุดการเคลื่อนไหวของเขา
ลู่เสวียนหันขวับไปมองฉินเทียนอี พูดอย่างโมโห “ปล่อยข้า”
ฉินเทียนอีกลับยิ้มใส่เขา “นางพูดถูก เจ้ายังตายตอนนี้ไม่ได้”
“นี่เจ้า!” ดวงตาลู่เสวียนลุกเป็นฟืนเป็นไฟ เวลานี้เจ็ดคนที่เหลือได้ล้อมรอบเจียงหลีไว้แล้ว