เจียงหลีที่ปล่อยทักษะการต่อสู้พรสวรรค์ออกมาหลายครั้ง ไม่ได้เกิดอาการหมดเรี่ยวแรงอย่างที่ทุกคนคาดเดาไว้ แต่กลับหาช่องว่าง เมื่อพวกนักฆ่าทั้งหลายโดดบีบบังคับให้ถดถอย นางรีบคว้าดึงชายเสื้อของลู่เสวียนพาเขาหนีออกไป
เมื่อพลังวิญญาณเหือดหายไป พลังแห่งการทำลายล้างก็ได้สลายไปกับสายลม หลังจากที่ทุกอย่างเงียบสงบลง ได้มีชายฉกรรจ์แปดคนที่สวมเสื้อดำพร้อมหน้ากากที่ปิดหน้าไว้กระโดดมาจากไกล มาหยุดอยู่ตรงพื้นดินที่ถูกทำลาย ดวงตาที่มืดมนราวกับจะหยดออกมา
“เจ้าพวกไร้ประโยชน์ กะอีแค่เด็กสองคนยังฆ่าไม่ได้” ผู้เป็นหัวหน้าสะบัดแขนเสื้อด้วยความโมโห
เจ็ดคนที่เหลือไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ได้แต่ก้มหน้าทนรับความโกรธ
พวกเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวมันจะกลายเป็นเช่นนี้ เดิมทีคิดว่าเอาผู้มีเนตรญาณระดับหลิงเจี้ยงไปสู้กับผู้ที่มีระดับเพียงหลิงซื่อ เช่นนั้นก็ไม่ต้องเดาจุดจบให้ยาก แต่เด็กสองคนนั้นกลับหลบหนีไปได้ครั้งแล้วครั้งเล่า!
“มัวยืนรออะไรอยู่เล่า ยังไม่รีบไปตามอีก หาพวกเขาให้เจอ ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น แล้วจงฆ่าพวกมันทิ้งเสีย ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากนายท่านให้สำเร็จ” ผู้เป็นหัวหน้าสั่งด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
“ขอรับ” ทั้งเจ็ดคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน
ทันใดนั้น ร่างทั้งแปดกระโดดหายไปในช่วงพริบตาเดียว
……
