ทั้งสองอายุยังน้อย แต่คนแปดคนที่มาล้อมรอบเขาไว้ ล้วนแต่เป็นผู้ใหญ่ที่ร่างกายกำยำ
ทุกคนล้วนสวมใส่ชุดสีดำ ปิดบังใบหน้า ปกปิดตัวตนของตัวเองอย่างมิดชิด ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถคาดเดาว่าพวกเขามาจากที่ใด
ลู่เสวียนและเจียงหลีชิดกัน สายตาจับตามองคนทั้งแปด
“ใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา” ลู่เสวียนถามด้วยความรวดเร็ว “รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นถึงซื่อจื่อของตำหนักอ๋องลู่ พวกเจ้ากล้าลงมือเช่นนี้ พวกเจ้าคิดดีแล้วใช่ไหม”
เจียงหลีมองไปที่เขา ด้วยสายตาพร่าปนความไม่เข้าใจ
คำพูดพวกนี้ สำหรับนักฆ่าพวกนี้แล้วแท้จริงแล้วเป็นเพียงขยะ ถ้าพวกเขาเกรงกลัวตระกูลลู่ ก็คงไม่มาโผล่ที่นี่
แต่ว่า
ลู่เสวียนกวาดสายตามาที่เจียงหลี และขยิบตาอย่างสิ้นหวัง
เจียงหลียิ้มในใจ เด็กเหลือขอนี่ฉลาดเสียจริง แต่ถ้านี่เป็นการยื้อเวลาเพื่อหาโอกาส เป็นสิ่งที่งี่เง่าไปหน่อย
เขาก็ยังคงเป็นเขา ไม่เหมือนพี่ชายไปเสียทีเดียว เจียงหลีถอนหายใจเบาๆ
รู้สึกได้ถึงสายตาเย้ยหยันที่โผล่ออกมาของนักฆ่าพวกนั้น เจียงหลีก้าวขาไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง ยืนเคียงข้างลู่เสยวียน “พวกเจ้ากล้าฆ่าคนที่นี่ ดูแล้วคงมีคนอยู่เบื้องหลังพวกเจ้า ข้าเชื่อใจคนของสถาบันไป๋หยวน อย่างนั้นก็เหลือเพียงสำนักหลิงอู่ที่บงการพวกเจ้า”
