เจียงหลีก็มองไปที่คนพวกนั้นเช่นเดียวกัน นางกล่าวด้วยความเย้ยหยัน “ไปเถอะอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าพี่ชายเจ้าให้ข้ามาทำอะไรที่นี่กันเล่า”
อะไรกันนี่
ลู่เสวียนผงะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ไม่ ไม่ใช่ว่ามาเพื่อ ปก…ป้อง….นะ
“ถูกแล้ว! มาเพื่อปกป้องเจ้า” เจียงหลีอ่านท่าทางของเขาออก นางยกคิ้วขึ้น แววตาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นการหยอกล้อ
แต่นางยังไม่ลืม ว่ามีเด็กเหลือขอที่ไหนตบหน้าอกบอกว่าจะปกป้องนาง
“นี่มันเป็นไปไม่ได้! พี่ชายข้าทำไมถึงได้ให้เด็กสาวที่อายุอ่อนกว่าข้ามาปกป้องข้าได้” ลู่เสวียนไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้
ล้อเล่นอยู่รึเปล่า ให้เจียงหลีมาปกป้องเขาอย่างนั้นหรือ จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน
“เจ้ากำลังสงสัยในตัวพี่ใหญ่ของเจ้าหรือ” เจียงหลีพรางยิ้มพรางกล่าว
“ไม่ใช่! ข้าจะกลับไปบอกกับพี่ชายข้า ให้เขาเก็บความคิดนี้กลับคืนไป” ลู่เสวียนส่ายหน้า พร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ
แน่นอน เจียงหลีกลับกล่าวว่า “รอให้เจ้ามีชีวิตรอดกลับไปค่อยบอกพี่ชายเจ้าเถอะ”
การถกเถียงกันของทั้งสอง ทำให้คนด้านหลังเข้าใกล้มากยิ่งขึ้น
มีเสียงดังขึ้นกลางอากาศ จนทำให้ทั้งสองต้องหันไปมอง
เงาดำหลายเงา ผ่านหัวพวกเขาไป ลงมาหยุดอยู่ตรงหน้า และขวางทางเดินของพวกเขา
ท่าไม่ดีแล้ว!
ลู่เสวียนรู้สึกตกใจ และไปกำบังให้เจียงหลีตามสัญชาตญาณ
