ฟุบฟุบ
ลูกธนูที่แหลมคมและแฝงด้วยเจตนาฆ่า แปรเปลี่ยนเป็นแสงที่เย็นวาบสองเส้น ตัดผ่านท้องฟ้า พุ่งตรงมายังลู่เสวียน
กะด้วยสายตาแล้ว คงจะทิ่มแทงเข้าไปในตัวเขา
เมื่อลูกธนูพุ่งออกมา ลู่เสวียนก็รับรู้ได้แล้ว เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังแสงเย็นวาบที่พุ่งตรงมายังเขา
แต่ทว่า ลูกธนูนี้ช่างเร็วเสียจริง
เร็วจนแทบจะหลบไม่ทัน!
ทันใดนั้น ลู่เสวียนสัมผัสได้ว่ารอบตัวเขามีเสียงส่งผ่านตามมาด้วย เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่สะโพก ร่างของเขาล้มลงบนกองหญ้าที่อยู่ตรงหน้า ด้วยท่าทางที่อับอาย และค่อยๆ หลบการโจมตีของลูกธนูที่ต้องการชีวิตเขา
แม้จะหลบทันเช่นนี้ แต่เสื้อคลุมของเขา ก็ถูกแสงเย็นวาบของลูกธนูตัดผ่าน แถมมีรอยขาดสองจุด
“ถุ้ย!” ลู่เสวียนเงยหน้าจากกองหญ้า บนใบหน้าที่งดงามนั้นเต็มไปด้วยหญ้า ยิ่งกว่านั้นปากของเขาเต็มไปด้วยดินที่เต็มไปด้วยเศษหญ้า
“หลียาโถ่ว!” ลู่เสวียนมองด้วยสายตาที่ดุเดือด จ้องมองไปยังใบหน้าของผู้ร้าย
แน่นอน เจียงหลีเองก็ค่อยๆ มองเขา “ไม่ต้องขอบคุณที่ข้าช่วยชีวิตเจ้า”
“……” ลู่เสวียนแทบจะกระอักเลือดออกมา เขาตั้งใจจะขอบคุณนางที่ช่วยชีวิตไว้อย่างนั้นหรือ
ลูกธนูสองลูกพุ่งมา ตามด้วยลูกธนูที่เล็งมาอีกเจ็ดถึงแปดลูก ครั้งนี้ ลูกธนูที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าไม่เพียงแต่เพ่งเล็งไปยังลู่เสวียน ยิ่งไปกว่านั้นยังรวมถึงเจียงหลีด้วย
