“หลียาโถ่ว ระวัง!” ลู่เสวียนเห็นลูกธนูที่พุ่งมายังเจียงหลี เขาอ้าปากตะโกนบอกไปว่า ถ้าเด็กสาวนี่ตายที่นี่ ข้าจะบอกแก่พี่ชายเยี่ยงไรเล่า
“เจ้าเป็นห่วงตัวเองเถอะ” เจียงหลีเริ่มใช้กระบวนท่าหนึ่งก้าวพันย่อง ร่างนางเหมือนดังผีเสื้อ หลบลูกธนูที่พุ่งมาได้อย่างคล่องแคล่ว
พอเห็นว่าเจียงหลีไม่มีปัญหา ลู่เสวียนถอนหายใจกับตัวเอง ตัวเขากลิ้งไปข้างๆ และหลบลูกธนูที่พุ่งมาที่เขา
ลู่เสวียนลุกขึ้นจากพื้นอย่างคล่องแคล่ว โดยไม่สนใจดินและเศษหญ้าที่ติดบนร่างกาย ตะโกนแก่เจียงหลี “หลียาโถ่วพวกนี้ล้วนแต่เป็นนักฆ่า พวกเราหนีกันก่อน!”
นักฆ่า!
เจียงหลีเงียบลง คิดไม่ถึงว่านางเพิ่งจะเจอกับลู่เสวียนได้ไม่นาน ก็ต้องพบกับการลอบสังหารแล้ว
ที่ลู่เจี้ยจะเป็นกังวล ก็ใช่ว่าไม่มีเหตุผล
ลูกธนูรอบที่สองพุ่งเข้ามา คนที่ซุ่มในที่มืดยังไม่ยอมหยุด ลูกธนูที่มากขึ้น และพุ่งตรงมา ดูเหมือนจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้ชีวิตพวกเขา!
เจียงหลีมองไปที่ลู่เสวียน เขาเข้าไปที่โพรงหญ้าแล้ว แต่ลูกธนูพวกนั้นก็ยังไม่ปล่อยเขาไป
ไม่นานนัก เจียงหลีก็ไปหลบซ่อนเช่นเดียวกัน
ฟุบฟุบฟุบ
ด้านหลัง มีเสียงลูกธนูส่งผ่านมาอย่างไม่หยุด เจียงหลีรู้สึกถึงความแหลมคมที่อยู่ข้างหลัง ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้นางไม่พอใจเป็นอย่างมาก!
หากระดับเนี่ยนซือของข้าสูงกว่านี้อีกหน่อย ก็จะสามารถตรวจหาที่ซ่อนของนักฆ่าเหล่านั้นได้ เจียงหลีบ่นในใจ
