“เจ้าโง่นั่นรนหาที่ตายเอง น้องชายเศษเดนของมัน อายุเพียงแค่สิบสามก็กล้าลวนลามหญิงสาวข้างทางแล้ว ข้าตีขาของมันจนหักเพื่อสั่งสอน แต่เจ้าโง่นั่นยังกล้ามาซุ่มโจมตีคุณชายอย่างข้า ทำเหมือนว่าข้าเป็นลูกเจี๊ยบ คิดจะทำเช่นใดกับข้าก็ได้อย่างนั้นหรือ!” ลู่เสวียนกล่าวด้วยความไม่พอใจ
ที่แท้นี่คือสิ่งที่ทำให้ทั้งสองไม่ลงรอยกัน!
ตอนนี้เจียงหลีเข้าใจแล้ว จูเทียนโย่วก็ไม่ได้ตายอย่างอยุติธรรม! แต่รนหาที่ตายเอง พวกเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องอ่อนข้อให้
“ส่วนคนกลุ่มด้านหลังนี้…” ลู่เสวียนเงียบลงครู่หนึ่ง เขาเก็บสีหน้าที่เยียดหยามจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเข้มขรึม
กลุ่มคนด้านหลังนี้ เกรงว่าลู่เสวียนเองก็ไม่รู้ว่าเป็นนักฆ่าที่ใครส่งมาเช่นกัน เจียงหลีคาดเดาภายในใจ
ผู้ที่จ้องจะทำลายตระกูลลู่ช่างมากเสียจริง ผู้ที่รู้ได้ว่าลู่เสวียนจะเข้ามายังหุบเขาโยวโยว ได้ตระเตรียมนักฆ่ามาลอบโจมตีตั้งนานแล้ว และก็เหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
“กล้าวางแผนเช่นนี้ ฝีมือของนักฆ่าย่อมไม่ธรรมดา พวกเราเพิ่งจะเข้ามาที่หุบเขาโยวโยวนี้ ยังต้องอยู่ต่ออีกหลายวันถึงจะออกไปได้ ไม่เช่นนั้นจะถือว่าไม่ผ่านการทดสอบ หากยังอยากเข้าฝึกในสถาบันไป๋หยวน ก็ต้องรอการเปิดรับสมัครครั้งต่อไปแล้ว” ลู่เสวียนกล่าว
เจียงหลีมองเขาด้วยความประหลาดใจ “มาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังคิดถึงเรื่องการทดสอบอยู่อีกหรือ”
