“ฆ่าไม่ได้หรือ” นางมองไปที่เขา ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย
เป็นเรื่องน่าอายเล็กน้อยที่ต้องวิ่งหนีเหมือนกระต่ายเช่นนี้
ลู่เสวียนกลับกล่าวว่า “พวกเขาเลือกที่จะลงมือที่หุบเขาโยวโยว แน่นอนว่าต้องเตรียมการวางแผนเป็นอย่างดี ดูจากจำนวนลูกธนูที่ยิงมาเมื่อครู่ น่าจะมีไม่ต่ำกว่าแปดคน และยังมีเนตรญาณระดับสูง พวกเราสองคนเผชิญหน้าโดยตรง จะเสียเปรียบเป็นอย่างมาก”
“อย่างนั้นก็หนีกันก่อนเถอะ” เจียงหลีก็ไม่ได้เป็นคนขี้ลังเล พอเข้าใจคำพูดของลู่เสวียนแล้ว ก็รีบตัดสินใจทันที
ลู่เสวียนพยักหน้าแรงๆ พาเจียงหลีมุ่งตรงไปยังต้นไม้ที่หนาแน่น ไปยังหุบเขาลึกที่มองไม่เห็นปลายทาง
และด้านหลังพวกเขา มีการรวมตัวของคนชุดดำที่สวมหน้ากากอยู่ไกลๆ จำนวนนั้นไม่ได้ต่างจากที่ลู่เสวียนคาดเดาไว้เท่าไหร่
หลังจากลู่เสวียนหลุดไปจากการไล่ตามของพวกเขา คนกลุ่มนั้นก็ตามไล่หลังไปยังทิศทางที่พวกเขาหนี
“คนที่อยากฆ่าเจ้าช่างมากเสียจริง! ก่อนหน้าก็มีจูเทียนโย่ว ตอนนี้ก็เป็นพวกไหนอีกก็ไม่รู้” หลังจากความรู้สึกแหลมคมด้านหลังหายไป เจียงหลีก็เยาะเย้ยลู่เสวียนที่อยู่ข้างๆ
ลู่เสวียนหัวเราะไม่หยุด สีหน้าที่เย่อหยิ่งนี้ช่างเหมือนราวกับพี่ชายของเขาเสียจริง
ถึงลู่เจี้ยจะสุขุมเยือกเย็น แต่ถ้าไปยั่วโมโหเขา เขาก็จะแสดงตัวตนที่มีท่าทางบ้าคลั่งออกมา แต่น่าเสียดาย คนที่มีโอกาสได้เห็น แท้จริงนั้นช่างน้อยยิ่งนัก
เจียงหลีคือหนึ่งในคนที่โชคดี
