หากตอนนี้ในมือของเขามีมีด ต้องโยนเข้าไปที่ร่างของลู่เสวียนอย่างแน่นอน จากนั้นค่อยฆ่าเด็กสาวที่กล้ามาหัวเราะเยาะนี่ด้วย
เสียดายเขาไม่มีโอกาสอีกแล้ว
ลู่เสวียนยืนขึ้น หัวเราะอย่างเย้ยหยันกับจูเทียนโย่ว “ใช่ไหม จะฆ่าข้า รอชาติหน้าก็แล้วกัน!” เขายกขาขึ้น เตะไปที่เอวของจูเทียนโย่ว จนทำให้เขาลอยไปชนกับต้นไม้ต้นใหญ่
กรอบแกรบ!
เสียงที่เปราะบางดังขึ้น เอวของจูเทียนโย่วโค้งงอไม่เหมือนเดิม เขาตกลงจากบนต้นไม้ กระแทกลงบนพื้น จนฝุ่นฟุ้งกระจาย
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาถูกฝังกลบลงดิน เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องไปยังลู่เสวียนกับเจียงหลีอย่างเคียดแค้น
ฟุบฟุบ
แสงเย็นวูบวาบสองดวงปรากฏขึ้น พุ่งมาทางลู่เสวียนจากสองทาง
