แผนการในใจของลู่เจี้ย เจียงหลีมองออกแค่เจ็ดถึงแปดส่วน ยังมีอีกสองถึงสามส่วนที่นางไม่แน่ใจ
ลู่เสวียนที่อยู่ตรงหน้า เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่ม ไร้เดียงเสียงและตรงไปตรงมา เมื่อเทียบกับพี่ชายเขาแล้ว เขาอบอุ่นและผ่อนคลายกว่ามาก
“หลียาโถ่ว เจ้ามากับข้าเถอะ ข้ารับประกันว่าเจ้าจะปลอดภัยผ่านพ้นเจ็ดวันนี้ไปได้!” ลู่เสวียนเดินมาด้วยใบหน้าที่คุ้นเคยพร้อมกับยื่นมือตบไปที่ไหล่ของเจียงหลี
แต่ว่า กลับถูกเจียงหลีหลบหลีกอย่างรวดเร็ว
นางไม่รู้เสียจริงว่าลู่เสวียนนั้นมีสมองหรือไม่ นางหัวเราะ “เจ้าเห็นข้านำเอาป้ายมายังที่นี่ ก็แสดงให้เห็นว่าข้าเองก็ต้องมีความสามารถอยู่บ้าง ยังต้องการให้เจ้ามาปกป้องด้วยหรือ อีกอย่าง อย่าเรียกข้าว่าหลียาโถ่ว!”
“เจ้านำป้ายมา ย่อมแสดงให้เห็นว่าเจ้ามีความสามารถอยู่แล้ว แต่ว่า ผู้ที่เข้ามาที่นี่ ทุกคนล้วนแต่เป็นคนที่มีป้าย เจ้าคิดว่าพึ่งแค่ตนเอง จะสามารถรอดพ้นผ่านไปได้เจ็ดวันงั้นหรือ อีกอย่าง ถ้าไม่ให้ข้าเรียกเจ้าว่าหลียาโถ่ว จะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอะไร” ลู่เสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เรียกข้าเจียงหลี” เจียงหลีกล่าวด้วยใบหน้าที่สงบ
ลู่เสวียนส่ายหน้า “เรียกชื่อเช่นนี้ มันดูไม่ห่างเหินเกินไปหน่อยหรือ เจ้าเป็นคนของพี่ชายข้า ก็เท่ากับเป็นคนกันเอง ข้าเรียกเจ้าว่าหลียาโถ่ว เจ้าเรียกข้าว่าลู่เสวียนก็พอ อย่าเรียกข้าว่าซื่อจื่ออะไรนั่น เฉิ่มนัก”
